Τέσσερις με πέντε

Είναι πράγματι ευκαιρία να γράψω τώρα, δεν μπορώ να βάλω ηλεκτρική σκούπα μες στο μεσημέρι. Όλα τ’ άλλα έγιναν και μπορώ να χαζέψω το μήλο.

Νοσταλγώ την εποχή που το καταβρόχθιζα με τα υγιή μου ούλα. Το ανακρίνω, το καταψύχω, το φουρνίζω και το λιώνω, τ’ αφήνω να σαπίσει στο συρτάρι του ψυγείου. Μπορώ να το απεικονίσω πια και να φύγω από το σχήμα του κι ίσως να μπω στη χώρα των συμβολισμών του. Αχ, αυτό το μήλο με την Εύα, μας κατέστρεψε. Αλλά είναι ωραίος κι ο κόσμος που βάζει στα σκοτεινά τη γύμνια, το σκοτάδι την ομορφαίνει και την εξυμνεί.

Κι εκείνο της έριδος, μας αφήνιασε. Στέλναμε τους μισθοφόρους για να επικρατήσουμε στην τελευταία κουβέντα που θα ειπωθεί.

Είναι, όντως μια ευκαιρία, τώρα που όλοι κοιμούνται για λίγο. Να θυμηθώ το τραγούδι με το μήλο στην επιλαχούσα του ποδιά, μήλο κόκκινο, ρόϊδο βαμμένο της Ζαγοράς, στοιβαγμένο στον πάγκο της  Δευτέρας.

Απομένουν τα μήλα που στολίζαμε στα δέντρα της ζωγραφιάς, τώρα που λίγο μεγαλώνουμε και καλλωπίζουμε τα εκφραζόμενα. Περιορίζουμε και τις εκφράσεις μας σταδιακά και μας ξεφεύγουν κινήσεις μηχανικές, που μας προδίδουν σε μια συνομιλία.

Κι εκείνα που έπεσαν κάτω απ’ τη μηλιά τους κι εκείνα του βιβλίου με τα ζώα του δάσους κι είναι το σπίτι ένα μήλο, με παράθυρο και πόρτα για το ένοικο σκουλήκι και την κάμπια.

Τα μήλα που έψαχνε ο Ηρακλής, που ήταν στο τέλος χρυσά πορτοκάλια και τα γεώμηλα, οι συνειρμοί, οι βολβοί και οι σπόροι, τα γογγύλια.

Όλοι οι καρποί του χώματος και οι εναέριοι απάνω στα κλαδιά τους και λυγίζουν απ΄το βάρος οι αχλαδιές κι οι καρυδιές, όλοι οι καρποί της τάφρου με τα βατόμουρα κατακόκκινα ως το μαβί απόγευμα. Κι όλοι οι καρποί του αφρού: οι καρύδες που τις έφερε η θάλασσα στη Γαύδο, τα κυδώνια κι οι γυαλιστερές, τα αγκαθωτά κάστανα της ακτής κι οι αχινοί του βουνού, όλα τα μαργαριτάρια μες στο κέλυφος του αυγού μας.

Μπορώ να χαζέψω το μήλο μου και να θυμηθώ την στιγμή που το απέκτησα.

-Είναι βαλτίσιο, κοπέλα μου.

Είναι, δηλαδή, μεγαλωμένο σε ελώδες έδαφος με πολλά βατράχια ολόγυρα.