Μια λεζάντα για τον Κλιμτ

Για τα φιλιά θα μπορούσα να μιλάω με τις ώρες

κι εκείνο το πρώτο πρώτο

κι αυτό που τ’ αποφάσισα εγώ

εκείνο που δεν ήθελε μπουφάν μέσα στο κρύο

Θα μπορούσα να σου λέω για τις ώρες

με κίνδυνο να γίνω φλύαρη και νανουριστική

με πιθανότητες πολλές να γίνω βαρετή

κι ακατανόητη

παράλογα εγωφανής παράλογα ιππότης

Θα μπορούσα να σου πω για την γλώσσα

που μπορεί και στρίβει βόλτες στα ούλα σου

να ανατρέξει στον Ησύχιο

να αρθρώσει τα μη λεγόμενα των ανθρώπων

Είναι βέβαιο πως βρίσκομαι στην Αθήνα

και στα ίχνη του Επίκουρου

τότε που οι πρόθεση “δια”

μεταβάλλεται κι εξαφανίζεται

στο στόμα μου που προεκτείνεται εντός σου

Τώρα θέλω μια τελεία

για να καταλάβω το οχυρό του χρόνου

είμαι ο Λάνσελοτ της μνήμης

της Δορυλαίων ο Δον Κιχώτης.

Με μεγάλο κίνδυνο σταματώ

εγώ γωνία και Αναγνωστοπούλου

σε φιλώ

σε χαιρετώ

ο ανώνυμος άγιος στο σάλιο των ημερών σου