Καλοκαιρινά κατορθώματα

Φεγγάρι μαρμάρινο κρύσταλλο πάει τόσος καιρός που ήταν ο κόσμος αληθινός και πολλές συζητήσεις στη γειτονιά ξάναβαν ιστορίες για την πανσέληνο και τους μύθους των αστεριών, πάει καιρός που οι καλοί τρόποι σε υποχρέωναν να βγάζεις το καπέλο σου μπαίνοντας σ’ ένα σπίτι.

Μια γριά με το σώμα τρεμάμενο με δυσκολία πολλή σηκώνεται για να δει τον γεμάτο κύκλο που περνάει μόλις τώρα πάνω απ’ την αυλή και το είχε ξεχάσει πως υπάρχει τόσα χρόνια στη ζωή της. Τα μωρά μπουσουλάνε στο δάπεδο, κάνουν αγώνες δρόμου στο μωσαϊκό που το ζηλεύουν για την δροσιά του οι σκύλες και τα πόδια μας τα γυμνά

μετά την πυροβασία του μεσημεριού

πολύ μετά την λάβρα του χρώματος

ακόμη πιο μετά

ένα τζιτζίκι κοιμάται πάνω στη μπουγάδα και περιμένει ένα φως αλλιώτικο

επικρατεί μια σύγχιση

κάτι δεν πάει καλά κι είναι νύχτα για να τραγουδάει κανείς μαζί με τα τριζόνια.

Κάποιον φώναξαν από την πόλη και παίζει μουσική το μπαρ στην παραλία

fullmoon party ως το ξημέρωμα που σε σκοτώνει και νομίζεις ότι ξύπνησες μέσα στο όνειρο που το βαρέθηκες μα δεν μπορείς να βγεις από αυτό

είναι μια ώρα δύσκολη που ζητάει καφέ πριν επικρατήσει η περιπέτεια

το μεγάλο μπέρδεμα του ύπνου.