h1

Πορτρέτο

Νοέμβριος 1, 2005


Ποιος σκηνοθέτης διάλεξε το φωτισμό; Είναι απαράδεκτος…Κρύβει χωρίς λόγο τις ρυτίδες μου. Αυτήν εκεί που γεννά η αφοσίωση, στο μέτωπο χαμηλά κι ανάμεσα στα φρύδια, είναι η αγαπημένη μου. Και όλες τις ντροπές μου…Σα να τις ξεπλένει. Δεν μου αρέσει. Τις έχω για στολίδια, τις φοράω όταν ανταμώνω με τον εαυτό μου, τις χρειάζομαι για να του απαντήσω όταν θα μου πει: Γιατί δεν είσαι ακόμη σοφή; Για να του πω:

…Λοιπόν, κοίτα εδώ! Εδώ, σ’ αυτή τη γραμμή τα χείλη μου κάπου ανάμεσα σε χίλιες αμήχανες συσπάσεις ζωγράφισαν μικρές μικρές χαρακιές ολόγυρα. Τις βλέπεις; Είναι οι ρυτίδες όλων των φλερτ, όλων των «δεν ξέρω τι να πω τώρα», όλων των «ντρέπομαι που με κοιτάς», όλων των «θα σε κοιτάω ώσπου να χαμηλώσεις το βλέμμα». Κοίτα πιο δίπλα. Δεν υπάρχει τίποτα. Όσο και να χαμογελώ, δεν είναι αρκετό για να αποτυπωθεί στα μάγουλά μου. Είναι που υπάρχει ακόμη το αίμα από κάτω να κοκκινίζει την επιφάνεια. Ποταμός, οι εσώτερες κόκκινες ροές, θρέφουν τα μάγουλα κι είναι μονίμως άγουρα λουλούδια. Ποιος φωτογράφος αγνόησε την κούραση των ματιών μου; Εργάτες αδιάκοποι, ατέρμονοι, σκληροτράχηλοι. Κοίτα καλά: Τα μάτια αυτά δεν μιλάνε μονάχα για γλύκα. Σου λένε για αγώνα. Σου λένε για περιέργεια. Σου λένε για προσμονή. Σου λένε ότι ακούν, γεύονται, αγγίζουν, μυρίζουν και λιγότερο βλέπουν. Σου λένε, γιατί μιλούν πολύ κι ακατανόητα, κάτι για κλειδαρότρυπες, για οφθαλμαπάτες στο μισοσκόταδο, για περιστεριώνες το απομεσήμερο. Κάτι για ενοχές, ψελλίζουν, κατι για πράγματα που θα προτιμούσαν να μην υπάρχουν. Σου λένε και για ευχές τρομακτικές, σου λένε «γίνεται να εκδικηθώ σήμερα για τα πάντα»; Μη σαστίζεις, τις έχω για στολίδια μου τις ντροπές, τις φοράω μαζί με τα καλά μου, όταν έρχομαι να σε βρω. Και, μάθε το, κάτω από το κάθε μου λογύδριο, δεν είναι τίποτα άλλο από μία απλή, ξεκάθαρη διατύπωση: Είμαι εδώ μαζί με το παρελθόν μου. Κι αν εσύ τρομάζεις, εγώ ξέρω ότι μου αρέσει να έχω μπροστά μου μία λευκή κόλλα χαρτί που ποτέ δεν θα παραδώσω άγραφη.

Advertisements

9 Σχόλια

  1. Με το παρελθόν στο πρόσωπο και πανέτοιμη για το μέλλον.


  2. Στο εύχομαι γλυκιά μου ολόψυχα!
    🙂


  3. Αρτεμάκι,

    τι γλυκός που είναι ο τρόπος που μιλάς για το παρελθόν!
    Ξέρεις, σκέφτομαι συχνά, οτι όσο μικρότερο παρελθόν έχουν οι άνθρωποι, τόσο περισσότερο το σέβονται και το αγαπούν. ίσως γιατί το θυμούνται ακόμα με λεπτομέρειες. Ίσως γιατί όσο μικρότερο είναι το παρελθόν, τόσο πιο αγνάτα μάτια, τόσο πιο δυνατά να δουν σ’ αυτό και τα λάθη και να τ’ αγαπήσουν. Ίσως γιατί όσο πιο μικρό το παρελθόν, τόσο πιο ακούσια τα λάθη. Όσο πιο μεγάλο, τόσο πιο εκούσια, πιο πάθη.
    Ωραίο και τρυφερό είναι το μικρό παρελθόν σου. Πάντα να το φέρνεις μαζί σου. Ετσι κι αλλιώς, εκείνο, δεν θα σ’ αφήσει ποτέ μόνη…

    Να το αγαπάς πάντα, ακόμα κι όταν μεγαλώσει πολύ. Αυτή είναι η ευχή μου, Αρτεμάκι.


  4. Tελικα ενας μεγαλος λογος για τον οποιο μου αρεσει το blog ειναι κάτι τετοια κειμενα σαν τα δικά σου, που παιζουν με τις λεξεις τοσο ομορφα και απαλά, που σε τραβουν σε αλλες καταστασεις και σου κανουν κεφι για παραπάνω…


  5. γεια σου βρε Αρτεμις!! Πάρα πολύ ωραίο !!! Πολλά φιλιά


  6. Ακριβώς, juanita…

    Μικρούλι, κάθε σχόλιό σου και μια ευχή…Νιώθω τόσο τυχερή!

    Μagica, το αγαπάω το παρελθόν μου κι ελπίζω να το αντέξω να το βλέπω να μεγαλώνει, να μαζεύεται στις πλάτες μου. Κι αν δεν το αντέχω, θα το αγαπάω ακόμη.

    vista….:)

    blogarismenh, ακόμη γελάω με το post σου!

    Φιλιά σε όλους!!!


  7. Άντε πάλι με αυτό το admin…


  8. ! ! ! ! ! ! ! ! !


  9. Γράφεις υπέροχα και με αγγίζεις όσο λίγοι.

    Σ΄ευχαριστώ.



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: