h1

Ηχηρές πιρουέτες

Δεκέμβριος 20, 2005




Περιστρέφονται αδιάκοπα οι ήχοι. Ή μάλλον, στροβιλίζονται. Ή μάλλον, τραγουδούν και χορεύουν. Ή μάλλον, ερωτεύονται. Κάνουν πιρουέτες οι ήχοι. Και ο ρυθμός, το σταθερό σημείο για να κοιτάνε, οι ήχοι, μην τύχει και πέσουν κάτω αθέλητα, μην τύχει κι απιστήσουν στα αισθήματα. Αιωρούνται οι ήχοι. Κι ανάμεσα οι άνθρωποι να υποπτεύονται μονάχα τις κραυγές τους, τι δεν έκαναν οι ποιητές ν’ αδράξουν τους ψιθύρους, κι ας ψιθυρίζουν ολοένα οι ήχοι.

Και τα σώματα της πλάσης, να πάλλονται από τους ήχους. Τα αυτιά της σκύλας ακόμη ορθώνονται, τι ακούνε ακόμη τα σερνάμενα βήματα του μεθυσμένου κύρη της. Το τρίχωμα της ψιψίνας ακόμη ανασηκώνεται, τι ακόμη ακούει την άγνωστη αύρα που πήρε τα παιδιά της. Το δέρμα της γυναίκας ακόμη αναρριγά, τι ακόμη ακούει τον εραστή να αναστενάζει. Τα χέρια του άντρα ακόμη ξαφνιάζονται, τι ακόμη εκπλήσσονται από το άδικο. Τα μάτια των πτηνών ακόμη γυροφέρνουν ερευνητικά, τι ποτέ δεν θα ξεχάσουν πως ακούγεται ο αχός των ανθρώπων. Και των αγριμιών τα ακροδάχτυλα ακόμη απαγκιάζουν σε φωλιές, τι ακόμη ακούν την σιωπή που γεννά ο απρόσιτος χειμώνας.

Και τα σώματα της πλάσης, ακόμη πλανεύονται από τους ήχους. Τα χέρια των ζωγράφων να πονούν διαλυμένα, μπας και ζωγραφίσουν τις μιλιές των ανέμων. Τα κούτελα των γλυπτών να χώνονται απελπισμένα σε σκεφτικές χούφτες, μπας και βρουν πώς να σμιλέψουν τον πόνο τον ανιστόρητο της καρυδιάς. Και το κορίτσι, πλανεμένο κι αυτό, να μπλέκει τα «εεεεεπ οπ!» που παραγγέλνει ευτυχισμένο στις τριχιές της κούνιας, με τα προστάγματα του πολύχρωμου καβαλάρη που πλησιάζει. Και το αγόρι, αχ, αυτό το δυνατό αγόρι, να μαγεύεται και ‘κείνο με τη σειρά του. Είναι τότε που νομίζει ότι οι συρριστικές πορείες των ερπετών μπορεί να είναι σφυρίγματα προσκλητήρια των αθώων συμμοριτών του.

Και τα σώματα της πλάσης, να συμπορεύονται με τους ήχους. Καπετάνιοι να οδηγούνται στα σίγουρα από τους παφλασμούς των υδάτων πάνω στην πλώρη. Γιαγιάδες να ορμηνάνε τη μέρα τους με τα πρωινά λαλήματα των πετεινών. Τρυγητές της ερήμου να ακολουθούν τα αφανέρωτα χνάρια της ανάγκης με τα κουδουνίσματα των καραβανιών. Κι εγγόνες…Κι εγγόνες, πολλές εγγόνες να ξυπνούν από τα φουρφουρίσματα των λαχουρένιων φουστανιών. Και αδέρφια, πόσα αδέρφια, να μαγνητίζονται από τις φωνές των πλανόδιων πωλητών. Και ιέρειες στα μεταίχμια των βουνοκορφών να στρέφουν το βλέμμα τους στα παρακάλια που εξατμίζονται εξαϋλωμένα.

Και τα σώματα της πλάσης να μην υποπτεύονται τους ήχους. Κείντους ψιθύρους που λέγαμε. Κείντους λογισμούς που υπάρχουν κάτω από τις συγχορδίες. Κείντα μιλήματα που γεννάνε υπόκωφα τα μάτια. Κείντες πονεμένες αλήθειες που περιπλανώνται αδέσποτες. Κείντα περπατήματα των όντων που ανασαλεύουν πορείες ανεπανόρθωτες. Κείντη φουφού που γεννοβόλησε φωτιές για να βρεις εσύ έτοιμο τον κόσμο. Κείντες ρότες του ηλεκτρισμού που κόπιασαν πολύ πριν εσύ γεννηθείς. Κείντα ηδονικά φιλήματα των αρχέγονων υδάτινων κατοίκων του Κόσμου. Κείντα αστρικά συναπαντήματα, κείντα αργά ξεσπάσματα, κείντα φλεγόμενα παιδιά που ποτέ δεν έσβησαν, κείντες άναρθρες ιστορίες που σάλευαν μπουσουλώντας στις σπηλιές. Κείντα νεύματα, κείντα συνεννοήματα, κείντα πορίσματα, κείντα δείγματα των πρώτων ηγετών. Κείντα ατοπήματα, κείντα εγκλήματα. Κείντη φουφού που γεννοβόλησε φωτιές πολύ πριν θελήσεις να μάθεις τι είναι ο Κόσμος.

Advertisements

17 Σχόλια

  1. Διάβασα πολύ γρήγορα το κειμενο σου , με ένα σκοπό. Να καταλάβω την δυναμική σου. Και ομολογώ ότι η δυναμική σου που ένοιωσα προσωπικά , ήταν πολύ έντονη.

    Δεν προσπάθησα να ερμηνεύσω αυτά που έγραψες. Απλά άφησα τις λέξεις να με πάνε. Ας μείνει ακατέργαστο υλικό για άλλη στιγμή οι έννοιες.

    Και με πήγαν…. Που; Δεν έψαξα… απλά το άφησα.


  2. «Διάβαζε, δίχως να ερμηνεύεις»: Ο αναγνώστης που θα ‘θελα να γίνω….


  3. Σαν να λέμε ταξίδευε;
    Καμια φορά όπως ετούτη το καταφέρνω.


  4. :)….Ίσως να είναι έτσι τελικά, δίχως ερμηνείες ταξιδεύεις γρηγορότερα και σε μέρη πιο αγαπημένα.


  5. Ναι…. σε αγαπημένα μέρη.
    το πιστεύω αυτό , γιατί με την έλλειψη ερμηνείας αφήνω το συναίσθημα , και έτσι ακούω ψιθύρους , σιωπές , ανοίγματα , χρώματα και ήχους
    :))))

    Νοιώθεις;


  6. Ναι, νιώθω τόσο, που νιώθω ακόμη κι αν δεν καταλαβαίνω….Και να ‘μαστε πάλι στην αρχή.


  7. Υπέροχο!Το έχεις….

    Και κάθε αρχή , μια ανατολή
    Και κάθε τέλος , μια δύση
    Και στην μέση εμείς να βλέπουμε τις αλλαγές των χρωμάτων
    Και στην μέση εμείς να γυρίζουμε σελίδες , να ζούμε , να υπάρχουμε , να προσωράμε και να στεκόμαστε.


  8. Ω, ο κουρελής κάνει κύκλους
    πάνω και κάτω στο δρομάκι
    θα τον ρώταγα τι στο διάολο κάνει
    αλλά ξέρω οτι είναι μουγγός
    κι οι Κυρίες μου φέρθηκαν ευγενικά
    αλλά βαθειά μέσα μου ξέρω πως δεν μπορώ να δραπετεύσω
    Oh, Mama, can this really be the end,
    To be stuck inside of Mobile
    With the Memphis blues again.

    Το κείμενο σου μου θύμισε αυτή την καταπληκτική μουσικότητα του Μπόμπ Ντύλαν.


  9. Και το σχόλιό σου με άφησε με την αίσθηση του «δεν ξέρω τι να πω…»

    Ευχαριστώ.


  10. έχω μείνει άφωνος!… ωστόσο θέλω να πω ότι κάπου μου θυμίζεις τη Συβαρίτισσα, Λιλή Ζωγράφου, γι’ αυτό και ταπεινά υποκλίνομαι και σου βγάζω το καπέλο:)


  11. Ω…Ναι; Ευχαριστώ…

    Καλά Χριστούγεννα, αδαή!


  12. Χρόνια πολλά!!!


  13. Τα βήματα ράθυμα, ανίκανα να ακολουθήσουν τις ηχηρές πιρουέτες, μα η σκέψη ελεύθερη πρόθυμα συντονίστηκε με τις ταλαντώσεις τους και τις αρμονικές τους.

    Δώρο τα λόγια σου…
    Να είσαι καλά.

    Χρόνια Πολλά…


  14. Με όλα τα σώματα της πλάσης να πάλλονται, να συμπορεύονται και να πλανεύονται από τους δικούς σου γαληνεμένους ήχους, χρόνια πολλά Άρτεμις. 🙂

    Να είσαι καλά, να μας ψιθυρίζεις έτσι όμορφα πάντα. Και να έχεις μία χρονιά γεμάτη αγάπη και δημιουργία.
    Πολλά πολλά φιλιά. 🙂


  15. ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ
    artemis
    και πολύ πολύ όμορφα


  16. marco, όταν τα βήματα είναι ράθυμα, η σκέψη κατά έναν παράλογο τρόπο τρέχη σαν τρελή.

    Mindstripper, ακούς; Ναι, το χαμόγελό μου κάνει έναν ήχο που μοιάζει με παλαμάκια.

    araxte, πρόσεξε, κει που αράζεις περνά ο νέος χρόνος που έρχεται να προλάβει την αλλαγή. Πιάστου λίγο την κουβέντα, να προλάβω κι εγώ τις μικρές αλλαγές των παλιών δευτερολέπτων.

    Χρόνια πολλά σε όλους!


  17. Ναι, byron1, δε σε ξέχασα….



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: