h1

Γενική δοκιμή

Απρίλιος 14, 2007

Χωρίς φωτογραφία. Τίποτα. Σάμπως έτσι δεν ξεκίνησα να γράφω, σ’ ένα χαρτί μονάχα, χαρτί, στυλό, τσιγάρα κι εγώ. Σπάνια να ‘ταν και μουσική εκεί, κάτι παθαίνω με το ρυθμό, μπαίνω μέσα του και δεν κάνω τίποτε άλλο. Λές κι έχω πολλή θλίψη ή πολλή ευτυχία, κινούμαι, υποθέτω λόγια και νοήματα, χορεύω νοερώς, παρατάω τα πάντα, απεργώ. Δεν ξέρω τι κάνω, πάντως εκείνη την ώρα δεν γράφω. Σπάνια να ‘ταν και μουσική λοιπόν. Η μουσική μπήκε πολύ αργότερα, όταν δοκίμαζα μια γραφή αυτόματη κι έγραφα σα να ζωγράφιζα, πληκτρολογούσα σα να ακουμπούσα φα δίεση, μια οκτάβα πάνω κι άντε πάλι.

Δεν ξέρω τι έβγαινε και τότε, εγώ μια φορά, πως έγραφα δεν το ένιωθα και τόσο, μονάχα ότι έπαιζα ένα γουστόζικο παιχνίδι, τίποτα σοβαρό, να, κάτι σαν αγχόλυση, σαν ξεκλείδωμα. Πυρόλυση δεν ήταν, παρέλαση ειρμών συγκροτημένης έμπνευσης δεν ήταν, ποιος ξέρει τι ήταν. Το μόνο βέβαιο είναι πως κουτσά στραβά κατάφερα να βάλω και μουσική και να συνεχίσω να ασχολούμαι με το πού θα πέσει το μελάνι.

Ποια φωτογραφία, όμως, να ‘χα; Και γιατί; Δεν έφταναν τόσες ανεξέλεγκτες και απειθάρχητες εικόνες του μυαλού; Έφταναν και περίσσευαν, το ομολογώ. Κι ήταν τόσο δύσκολο όταν άρχισα να πληρώνομαι για ό,τι έγραφα, σε μια μικρή εφημερίδα, να διαλέγω κάθε φορά μία ενδεικτική φωτογραφία για το εκάστοτε άρθρο. Τόσο, μα τόσο δύσκολο. Ας είναι καλά ο Παντελής ο Μπουκάλας, όχι ότι δεν υπάρχουν  άλλα παραδείγματα – υποδείγματα, μα να, εκείνη την περίοδο την παράξενη, που ξάφνου έπρεπε το στυλό και το χαρτί, να γίνουν στοιχεία απλωμένα σε ρυζόχαρτο και κατόπιν λεξούλες στη σελίδα 5 μιας εφημερίδας, τον είχα συνοδοιπόρο. Τον διάβαζα ανελλιπώς, καμάρωνα για κείνες τις φωτογραφίες, συνήθως έργα νέων ζωγράφων. Καθόλου δημοσιογραφικές, τις περισσότερες φορές, απλώς ανάσαιναν δίψα για κάτι άλλο, κάτι μη προφανές, κάτι να διαστείλλει την κόρη του ματιού και να την πληρώσει με μιλιά αόρατη, με τέχνη. Πείσμωσα, το λοιπόν. Έβαζα ό,τι νά ‘ναι. Από Νταλί, μέχρι αφίσες από φεστιβάλ και πόσα άλλα. Γιατί να επεξηγεί κάτι η φωτογραφία; Γιατί να μην μιλάει μοναχή της, σαν άλλη τρελή της γειτονιάς, σαν άλλη μοναχική που απευθύνεται σε φανταστικό της φίλο; Τις άφησα τις φωτογραφίες να σαλπάρουν, ας είναι καλά κι εκείνο το αφεντικό, μ’ άφηνε να πράττω όπως θέλω, ας έγραφα και «Μια ωραία πεταλούδα, με ολόχρυσα φτερά», αρκεί να έγραφα.

Το μπλογκ, με επανέφερε σε εκείνη την πρωτόγνωρη απόπειρα της γραφής: Μια άδεια σελίδα. Τίποτε άλλο. Οι λέξεις είχαν και πάλι την πρωτοκαθεδρία, οι εικόνες ήταν δικαιολογημένα απούσες, δεν ήξερα πώς να τις αναρτήσω, ήταν και πολύπλοκα τα πράγματα τότε . Πού να κάθομαι να γράφω κώδικες και να μπαίνω σε φασαρίες, γράφε, μόνο γράφε.  Γιατί τα λέω όλα αυτά, ούτε και ξέρω. Να, όμως που έμαθα να τις βάζω στα γρήγορα τις φωτογραφίες και στο μπλογκ. Και μετά στο άλλο μπλογκ, εκεί κι αν ήταν. Μ’ ένα πάτημα ενός κουμπιού, απλωνόταν η φωτογραφία φαρδιά-πλατιά, άρχιζε να χορεύει. Πάλι τα ίδια έκανα, πάλι ό,τι να ‘ναι έβαζα, ήθελα η εικόνα να μιλάει και κάτω από την επιφάνειά της, να σου κλείνει το μάτι, να σου λέει «έμπα μέσα, καλέ!». Ωραία ήταν, μα τώρα εδώ, ούτε ξέρω γιατί, αρχίζω να θυμάμαι τα παρθενικά μου τα δωμάτια. Μ’ ένα παράθυρο ανοιχτό, χαρτί, στυλό, τσιγάρα κι εγώ.

Μια άδεια σελίδα και τίποτε άλλο. Ούτε να τη ζωγραφίσω, μήτε μουσική να της παίξω, μήτε να της κοινωνήσω έναν ολόγιομο ειρμό, βαθύτερο κι εσώτερο. Απλώς μια άδεια σελίδα με γράμματα χυμένα πάνω της, όλως τυχαίως.

Καλημέρα.

Advertisements

8 Σχόλια

  1. Πες οτι αλλαξες πλατφορμα και δε ξερεις πως ν’ανεβασεις φωτογραφιες παλι κι ασε τις δικαιολογιες! 😛

    Καλη νεα αρχη! (σε φορμα σε βρισκω και μετα την αλλαγη)


  2. Άντε, άντε, κοπιάστε κι αφήστε τα λόγια τα πολλά. Οι φλυαρίες σε μένα..:ρ


  3. Aιντε ξεκίνα να γράφεις , άιντε γιατί θα σε βάλω
    να δείς συνεχόμενα 5 επεισόδια του «μαζί σου»
    και θα ουρλιάζουμε κιόλας γύρω γύρω….


  4. Να σου πω κυρία μου. Μήπως τώρα που μετακόμισες θα δεήσεις να μας γράψεις την ιστορία με τις λέξεις; Λέω μήπως;

    Α! και καλορίζικο το νέο σπιτικό 🙂


  5. μπραβο.
    ταξιδεψε με, με αλλα τοσα posts με πολλες πολλες ομορφιες.

    καλοριζικο το νεο σου habitat. το δικο μου: coffeebean76.blogspot.com αν θελησεις ποτε να πεις ενα γεια.

    φιλια απο σαλονικα


  6. brainsick, σκάσε για θα σου κρύψω το ταμπάσκο….

    Δέσποινα…αγάπη μου…ΠΟΥ ΤΗ ΘΥΜΗΘΗΚΕΣ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΚΑΛΕ?

    c*, φιλιά στη θεσσαλονίκη!


  7. Kalimera Miss kai kalosorises sto kainourgio sou diktiako spiti!!!


  8. bre-bre…kainourgia metakomish?!? na sou thimisw oti efyges aptou gerou epeidh eixes tsatistei me th tote metakomisi kai twra kaneis ta idia monh sou!!! re ti perierga pramata pou ginontai! agnostai ai voulai tou mualou!!! pantws ta meteferes OLA xwris logokrisia, kalo auto.



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: