h1

Τι περίμενε η Λιλά*

Απρίλιος 22, 2007

-Είναι παράξενο. Πολύ παράξενο. (Σα να έχει βγάλει πόρισμα έπειτα από πολλή σκέψη). Όποτε πρέπει να δηλώσω username και password για να κάνω login, ο browser με ρωτάει εάν θέλω να θυμάται τον κωδικό για να μπαίνει αυτόματα με το που το ανοίγω. Στον δικό μου υπολογιστή απαντάω μόνο «ναι». Σε έναν άλλο οποιοδήποτε υπολογιστή απαντάω «όχι τώρα».

-(Χωρίς να σταματήσει να κάνει ό,τι κάνει).Ε, και πού το παράξενο;

-Το παράξενο είναι ότι αυτό το κάνω, ακόμη κι αν ξέρω ότι δε θα χρησιμοποιήσω ποτέ τον υπολογιστή…

-(Παύση. Το σκέφτεται. Ξαφνικά:)Ωχού, μη με μπερδεύεις!

-Μα, δεν καταλαβαίνεις;

-Τι να καταλάβω;

-Εάν δεν πρόκειται να χρησιμοποιήσεις ποτέ ξανά αυτόν τον υπολογιστή, ποιός ο λόγος να υπάρχει η παραμικρή αμφιβολια: δεν υπάρχει «όχι τώρα», υπάρχει μόνο «όχι». Το να λες «όχι τώρα», είναι σα να αναβάλλεις κάτι ή σα να μην έχεις αποφασίσει ή σα να θέλεις να το σκεφτείς…Πάντως, όχι κάτι αμετάκλητο, κάτι που πάντα σε περιμένει.

-(Την κοιτάζει σιωπηλή. Αλλά την ακούει απόλυτα. Πρέπει να διακρίνεται εμφανώς, ότι παράλληλα με την άλλη, δείχνει κι εκείνη πως ανταποκρίνεται εξίσου στην ακολουθία του ειρμού. Παύση).

-(Αμελητέα παύση). Γιατί να θέλω να περιμένω κάτι, από ένα πράγμα που γνωρίζω ή δ η ότι δεν πρόκειται ποτέ να το ξαναβρώ μπροστά μου;

-Σιγά, μωρέ, ένα μηχάνημα είναι..Μη δίνεις και τόση σημασία.

-Δεν είναι ένα μηχάνημα. Είναι η δική μου συμπεριφορά απέναντι σε μία κατάσταση. Το ότι αυτή η κατάσταση παίρνει τη μορφή μίας ερώτησης του browser, δεν έχει να κάνει και πολύ..

-Ε, ωραία. Και, τι θες να πεις; Προσπαθείς να εξηγήσεις, τι; Πολύ απλό: ακόμη κι αν κάτι θέλεις να το αποκλείσεις, στην ουσία με κάποιο τρόπο θες να υπάρχει κάπου γύρω. Θες να ξέρεις ότι υπάρχει. Σα να το θεωρείς κι εχθρό, θες να ξέρεις πού είναι για να φυλάγεσαι. Αρα, ακόμη κι αν το νικάς, ακόμη κι αν το αφήνεις πίσω σου, ακόμη κι αν δεν πρόκειται ποτέ να σε ακουμπήσει, εσύ θες να ξέρεις ότι είναι κάπου γύρω. Θέλεις να το βλέπεις. Αποκλεισμένο μεν, αλλά ορατό. (Παύση). Γλυκιά μου, το να συγχωρείς ή να ξεχνάς ή απλώς να παραβλέπεις, δεν είναι να ξεπερνάς κάτι και μετά να φυλάγεσαι, από αυτό το κάτι που ξεπέρασες. Πάει. Τελείωσε. Μπορείς να έχεις την ευτυχία να μην το ξαναδείς ποτε ξανά. Γιατί δεν την εκμεταλλεύεσαι; Γιατί κάθεσαι και θυμάσαι; Όταν έχει κρύο, φοράμε μπουφάν. Όταν έχει ζέστη, φοράμε ελάχιστα. (Μιλάει στον εαυτό της τώρα).Κατά τη γνώμη μου, θα μου άρεσε να μη φοράμε τίποτα, αλλά άλλη κουβέντα αυτό. (Επιστρέφει). Πάμε παρακάτω:..

-..Τι παρακάτω; Τι; (Τα χάνει). Τί είναι αυτά που λες;

-Ότι ζεις σε μια άλλη πραγματικότητα τώρα. Είσαι κάπου αλλού. Και σίγουρα εκεί που είσαι δεν βρίσκεται ό,τι έχεις αποκλείσει ως σήμερα. Βρισκονται χιλιάδες πράγματα, ά λ λ α πράγματα, διαφορετικά από αυτά που ζούσες χτες, μέσα στα οποία δεν υπάρχει τίποτα από όλα όσα είναι διαγεγραμμένα από τη ζωή σου. Είναι, λοιπόν, άλλα πράγματα: καινούργια.

-(Παραδομένη). Ναι.

-(Στον ίδιο ειρμό. Ήρεμη.)Που σημαίνει, ότι μέσα σε αυτά τα κουνούργια πράγματα είναι κάποια που δεν θα τα αποκλείσεις, το ξέρεις ήδη. Από την ώρα που ξυπνάς το ξέρεις. Είναι και κάποια που δεν ξέρεις ακόμη. Τα εξετάζεις περισσότερο. Είναι και κάποια που θες να τα αποκλείσεις. Απόκλεισέ τα. Μην τα βάζεις στο κουτάκι με τις παλιατζούρες, στη βρώμικη αποθήκη της μνήμης, έτσι για να υπάρχουν. Δεν είναι λάφυρα, δεν κέρδισες τίποτα, απλώς έκανες μία επιλογή. Κι αν αυτή η επιλογή είναι σωστή θα φανεί και φαίνεται ήδη. Αν όχι, πάλι το ίδιο. Όπως, επίσης, δεν είναι και χρήσιμα. Αφού τα απέκλεισες, δε σου χρειάζονται, άρα ποιός ο λόγος να τα φυλάς; Τι; Θα σου χρειαστούν;

-Ε, όχι…

-Τότε;

-Ναι, αλλά θυμάμαι…

-Τί; Τί θυμάσαι; Θυμάμαι ίσον κοιμάμαι. Όσο εσύ θυμάσαι, τότε η ζωή συμβαίνει. Με τη μπουνάτσα και την καταιγίδα μέσα στο μενού, κι εσύ έχεις φτάσει στο σημείο να θυμάσαι, ακόμη κι όταν όλα γύρω είναι υπέροχα.

-(Κάτι πάει να πει, αλλά μάλλον κάνει σαν να πάει κάτι να πει)..

-(Τη διακόπτει). Και θυμάσαι παντός καιρού, ακόμη κι όταν οι κίνδυνοι ψιθυρίζουν πίσω από το αυτί σου. Δε χρειάζεται καν να ξέρεις τι λένε, είναι σχεδόν μέσα σου, πιο κοντά δε γίνεται. Και χάνεις τη μάχη. Ξανά, ξανά και ξανά. Ώσπου να ‘ρθει πάλι η νηνεμία, η ησυχία, πολλή όμως, να ξεκουραστείς -όσο μπορείς να ξεκουραστείς ενώ θυμάσαι- ώστε να έχεις μερικές, κάποιες πιθανότητες να παλέψεις στην επόμενη μάχη. Δυστυχία, δηλαδή.

-Και τα ωραία; Να μην τα θυμάμαι; Παίρνω δύναμη από αυτά.

-Τι; Τι; Δύναμη; (Σαρκαστικά). Μου θυμίζεις κάτι μιζεριασμένους καντηλανάφτες, που μοίραζαν πρόσφορα! Σα να λένε από μέσα τους «μη με κοιτάζετε που είμαι έτσι, παίρνω δύναμη εγώ, πιστεύω, κι αυτό το πρόσφορο δίνει δύναμη, πάρτε, πάρτε κι εσείς!»

-Σοβαρά μιλάς; Ξέρεις τι ωραίο που είναι όταν θυμάσαι τις όμορφες στιγμές;

-Τις ωραίες στιγμές, κάτσε να τις θυμηθείς όταν θα αφήνεις την τελευταία πνοή σου. Τότε μόνο. Άντε, να σου πω…και λίγο πιο πριν, όταν θα έχεις ζήσει τόσο που να μη σε σηκώνουν πια τα πόδια σου, άντε, το πολύ εκεί. Αλλά ακόμη καλύτερο θα ήταν να το κάνεις την τελευταία, τελευταία στιγμή. Σα να λες, ευχαριστώ στον εαυτό σου. Και να σημειώσω, ότι οι ωραίες στιγμές που θα θυμηθείς τότε, θα είναι πολύ λιγότερες από αυτές που νομίζεις τώρα ότι θα τις έχεις. Ελάχιστες θα είναι. Δυο σταγόνες, άντε τρεις. Ίσα ίσα για να βρέξεις τα χείλη σου. Αλλά επειδή ακριβώς θα είναι τόσο λίγες, θα είναι το διαμαντάκι σου. Ένα «μπράβο» για τον κόπο σου. Κι είναι μεγάλο, εδώ που τα λέμε. Είναι μεγάλο πράγμα να τερματίζεις χαμογελώντας. Μόνο τότε, μπορείς να θυμηθείς. Την υπόλοιπη ώρα πρέπει να ζήσεις. Αν δε θέλεις που πρέπει να ζήσεις, έχεις ήδη πεθάνει.

-(Βυθισμένη).

-Κατά τα άλλα, ένα μηχάνημα είναι, μην κάνεις έτσι.

*Παράφραση του τίτλου, ενός από τα πιο αγαπημένα μου βιβλία «Τι είπε η Λιλά», Ανώνυμου, (Θα ενημερώσω σύντομα και για εκδοτικό οίκο).

Advertisements

4 Σχόλια

  1. Χαίρομαι που διαβάζω πάλι τις σκέψεις σου…
    Όσο για τις θύμησες… τις κουβαλάω συνέχεια μαζί μου όλες και βγαίνουν έξω όποτε τους έρθει..:)


  2. Καλημέρα, Μαριώ μου


  3. Τι μου χάρισες τώρα!


  4. DCD, δε σου χάρισα τίποτα. Μια χαρά τα πας και μόνος σου! 🙂



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: