h1

Ένα τσαμπί σταφύλι

Οκτώβριος 13, 2007

Θα μπορούσε η ζωή να είναι μία ξαφνική διάθεση.

Ένα μοχίτο στη μέση της μέρας.

Μια φέτα πεπόνι στις τρεις τα ξημερώματα.

Ένα χάδι αιφνίδιο στο μάγουλο της γιαγιάς.

Ένα ποτήρι νερό.

Μια βορεινή ανάσα.

Ένα γεια σου στον περαστικό.

Μια λέξη.

Θα μπορούσε η ζωή να είναι οτιδήποτε.

Θα μπορούσε. Έτσι αυτή, παρεξηγημένη, παράνομη αγία, να προσφέρει τον εαυτό της, σ’ ένα τραπέζι να κείτεται.

Για φαντάσου: Να την σ’ ένα στενό σκοτεινό. Να την που συγχωρεί το γέρο επιδειξία και του λέει «έλα». «Έλα να με γλιτώσεις από το αλώβητο του λευκού περιστεριού. Έλα να μ’ απαλλάξεις από το παρθένο νυφικό μου. Έλα. Δικαιούμαι, νομίζω, μερικές πιθανότητες θανάτου. Αξίζω τη θνητότητα του τώρα, διψάω για του κεραυνού τη διάρκεια. Δε σε χορταίνω, έλα.»

Αν δεν την οσμιστεί, ‘κει που χυμένη με τα πόδια ανοιχτά παραδίδεται, αν δεν, τότε θα μείνει να κοιτά το είδωλό του στη βιτρίνα του εσωρουχάδικου.

Την άλλη μέρα εκεί θα είναι η ζωή. Η Νανά θα ξεκλειδώνει το μαγαζί και θα σιχτιρίζει τα καινούργια χύσια.

Advertisements

3 Σχόλια

  1. Eλπιζω αυτο να σημαινει οτι επστρεψες.
    🙂


  2. Μα ακόμα κι αν η ανάσα χαθεί σε φυλακής κελί, ακόμα και τότε, ειδήμων παραμένει ο νους και αιώνιος θαυμαστής της ερωτικής ανάγκης που άψογα περιγράφεις.

    Φιλιά,
    Μ


  3. archive, προσπαθώ να είμαι κι εδώ..

    Μικρούλι, η φυλακή του κορμιού μπορεί να γίνει πιο αβάσταχτη απ’ την ελευθερία

    φιλιά



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: