h1

Προφητεία

Ιουνίου 15, 2008

Είμαστε κι εμείς ποιητές,

όταν κοιτάζουμε τοίχο λευκό

κι η σκέψη εξαφανίζεται

μέχρι να το καταλάβεις.

Είμαστε,

ακόμη κι όταν δεν το ξέρουμε,

ακόμη είμαστε

κι όταν δεν το θέλουμε.

Είμαστε, με το έτσι θέλω,

σ’ ένα πρωινό του Ρίλκε,

σε μια πεισμωμένη τρίλια,

χωθήκαμε και περιμένουμε.

Είμαστε κρυμμένοι στη ντουλάπα,

παράνομοι εραστές των άλλων,

τρεμοπαίζει η χαραμάδα,

λίγος αέρας και φως στην αγωνία μας.

Είμαστε όλοι ποιητές,

δεν πληρωνόμαστε, προς το παρόν,

καμμία ανταμοιβή στα γραφόμενα,

τα διατεταγμένα μας χέρια προσφέρουν ματαίως ό,τι.

Νομίζω πως στα παιδικά μου ταβάνια

έγραψα τα πρώτα μου άναρθρα,

στα φύλλα των δέντρων

ή στον ουρανό.

Στα πρώτα χέρια παρέδωσα τους χυμούς μου,

τα πρώτα σεντόνια

σφουγγάρια στο μαυροπίνακα

και σήμερα εδώ.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: