h1

Οδοφύλακας

Ιουλίου 30, 2008

Είναι έτοιμος κάθε που περνάς. Αν είσαι κουμάσι, γρυλλίζει, γαυγίζει κι αλυχτάει, αν σου ζητά φωνάζει παιχνιδιάρικα, αν είσαι καλός συνεχίζει τον ύπνο του στη μέση του δρόμου.

Είναι ασπρόμαυρος, με μακριά τρίχα, για να πω την αλήθεια δεν τον έχω δει καλά – καλά, είναι όμορφος πάντως από εδώ ψηλά που τονε βλέπω. Πιο υψίφωνος, σε σχέση με τους άλλους της τοπικής χορωδίας, πιο στακάτο, πιο μελωδικός, κυριαρχεί στα πλάνα.

Είπα να βγω, να του βάλω τις φωνές έτσι που γαυγίζει μες στο βράδυ. «Ε, ψίτ!», σφυρίζω, «Ψίτ!» Με κοιτάει και συνεχίζει να γαυγίζει στον περαστικό, ο οποίος γυρνάει πότε – πότε, λίγο θιγμένος που δεν τον συμπαθεί το σκυλί, σα να του λέει ότι είναι ηλίθιο, που δεν τον συμπάθησε και ξεσηκώνει τον τόπο λές και σημάνει συναγερμό. «Σσσσσσσσσσσσς!!. Σταματάει και με κοιτάει. «Τι φωνάζεις, ρε, τι θέλεις;». Ο περαστικός εξακολουθεί να περπατά, μουρμουράει ακόμη για την κοροϊδία που υπέστη και κουνάει το κεφάλι ειρωνευόμενος. Και να θελε ο σκύλος, δε μπορεί να μην ασχοληθεί, ξαναγυρνά στο εκνευριστικότατο βιολί του.

Πληροφορήθηκα άμεσα, πως ο σκύλος γαυγίζει όποτε περνάει άνθρωπος, μα εγώ τον είδα αργότερα να σουλατσάρει γλύφωντας μια συσκευασία χάμπουργκερ, μυρίζοντας μπας και χορτάσει, παραπονεμένος κι αποφασισμένος, συνειδητοποιεί ότι έχει ακόμη το δικαίωμά του στον ύπνο, τι δώρο κι αυτός.

Στη μέση του δρόμου πάλι, με το φως της λάμπας κυκλικό, να εφάπτεται με τον κύκλο της απέναντι, να κόβουν αδιόρατα την Ισμήνης στα δυο. Σα γάτα σιωπηλός, αθόρυβος κι ανυποψίαστος, περνάει ένας άλλος δίπλα από το σκύλο και συνεχίζει την ρότα του. Λίγο πιο κάτω, σταματά σε μια πόρτα στα δεξιά και χάνεται στο δικό του κόσμο. Μένω μ’ εκείνη τη νοσταλγία που έχω κάθε φορά, όταν τυχαίνει να βλέπω εξώπορτες να κλείνουν από μέσα, κάτι μου γουργουρίζει περίεργο για το τι να συμβαίνει πίσω από το όριο του άλλου. Ένας αδηφάγος παρατηρητής, που μπορεί να ικανοποιηθεί με μια φωτογραφία του απέναντι τοίχου, περπατάς σε συνοικία γύφτων και βλέπεις μέσα όλα τα διαδραματιζόμενα, κάτι αγόρια να πίνουν κόκα κόλα μπροστά σε μία τηλεόραση, κι άλλη τηλεόραση, όλες σήμερα δείχνουν έναν κρίσιμο αγώνα, λες κι αναμένεται ένας σεισμός, καλή δικαιολογία για μια στρωματσάδα στην πόλη, όπου κελαρύζει νερό να στήνουμε τισ ομπρέλες. Απλώνουμε κουβέρτες κι επιβάλλουμε τη σιωπή των γύρω. Και ποιος να μας ενοχλήσει, όλοι μας οι γαληνεμένοι έχουμε μια έκφραση συγχώρεσης, κοιμόμαστε και δείχνουμε αγγελικοί ό,τι κι αν είμαστε, μονάχα απάνθρωπος θα έβλαπτε έναν κοιμισμένο, καλή τακτική, αλλά άτιμη πολύ.

Ο σκύλος κοιμάται από ώρα, θα μπορούσε να ξυπνήσει, έκανα τόσο θόρυβο για να καταφέρω να κλείσω τα πατζούρια, μη θορυβημένος εξακολούθησε να γεύεται μια αίσθηση ευτυχίας, όλα είναι καλά, μάλλον με ξέρει και δε μου γαυγίζει.

Advertisements

2 Σχόλια

  1. τον εχω δει και δε με γαυγισε γιναμε και για μισο δευτερολεπτο φιλοι οι αθεοφοβοι,γι αλλο λογο ο καθενας μας ειμασταν αθεοφοβοι ενα συνηθισμενο μεσημερι στην οδο Ισμηνης.


  2. Απέναντι από το δέντρο με τα κρεμασμένα γράμματα, ε;



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: