h1

Μέτρα πέντε

Αύγουστος 12, 2008

Αν δεν ήταν παράνομο αυτό που έκανε, θα έπαιρνε στα σίγουρα ένα βραβείο ευρεσιτεχνίας. Οι κουρτίνες του δωματίου της άνοιγαν κάθε που έβαζες ένα κέρμα. Το σπίτι έβλεπε στον ακάλυπτο, κάτω δεσπόζει μια λεμονιά και πάνω στον τοίχο, που οριοθετεί την αυλή, ασπρόμαυρες γάτες σουλατσάρουν και λιάζονται. Έπρεπε να πληρώσεις κάποιον στο απέναντι του 2ου, και τότε μπορούσες να την δεις. Την παράσταση.

Εσύ την πληρώνεις για να χορεύει. Ρωτάς στο κατώφλι «θα χορέψει σήμερα;» και τώρα πίνεις την καθιερωμένη λεμονάδα σου βλέποντας ένα παράθυρο να μπλεδίζει από την τηλεόραση. Αναβοσβήνει γρήγορα τώρα, έχει διαφημίσεις, αλλά εκείνη σηκώνεται και βάζει εκείνο το τραγούδι που πάντα της άρεσε. Σβήνει το τσιγάρο της και γελώντας αρχίζει να χορεύει αμήχανη. Είναι η ώρα που την βλέπουν οι πάντες, σ’ ένα πάρτι, κοκτέιλ κονιάκ και μέλι. Είναι αλήθεια πως ντρέπεται, αλλά ξαφνικά σου το κάνει το δώρο. Ξεχνά ότι είσαι εκεί και χορεύει για τον εαυτό της.

Κάποτε δεν την πλήρωσες. Αλλά την είδες να κόβει αχλάδια απ’ τη λεμονιά της Καψάλη. Υπήρχε, μαζί με όλες αυτές τις χρωματιστές εφημερίδες που ξεχνιούνται στα καθίσματα, υπήρχε κι όταν ξεφυσούσες μοναχός πάνω από ένα εκδοτήριο εισιτηρίων, στάση μετρό Πανεπιστήμιο.

«Με είδες, σε είδα» ολοταχώς, αγγελίες βλεμμάτων, ανακοινώσεις αισθημάτων κι όμως. Η Βούλα παντρεύεται με προξενιό, τα μιλήσανε, τα συμφωνήσανε, τώρα απλώνουν επισήμως τα ρούχα και σταμπώνουν την ψυχή τους με μια προκαθορισμένη ευτυχία, το εύρος της όση κι η ρημάδα η τύχη σου, το πλάτος της όσο το χωράφι που σου δώσανε προίκα. Μονάχα αν είσαι άξια κι υπομονετική θα μπορέσεις να ευτυχήσεις μεγαλώνοντας τα χωράφια σου, να επιβάλλεις γύρω σου μια ομαλή ροή κι όλα να επαναλαμβάνονται δίχως παρεκκλίσεις, χωρίς μια, όποια, διακύβευση. Κοιτάς γύρω σου και μια τριχούλα σε κρατά από το να τα γράψεις όλα στους τοίχους. Aστικά ημερολόγια, σημειώσεις διάσπαρτες σε μία πόλη, μια πινέζα κι ένα χαρτί στη Μάρκου Μπότσαρη, τα γραμμένα είναι η κραυγή μου.

Σε πέντε λεπτά σηκώνεται η αυλαία. Ωραία, πλήρωσες, απαγορεύεται πλέον το κάπνισμα, αλλιώς θα κράταγες ένα πούρο που θα ηχούσε σαν ταφτάς λίγο πριν το ανάψεις. Θα την περίμενες να παίξει και σήμερα τη Γριά, να μαζεύει τις γόπες από ένα μπουρδέλο, να εκπροσωπεί το φως μέσα στη φτώχεια της, αρχόντισσα στην παράγκα της, να περνούν τα κορίτσια την Αμφιαράου και να της φτιάχνουν τραγούδια.

Μέτρα ανάποδα πέντε, κι όταν ανοίξεις τα μάτια θα την δεις στη μοναξιά της να είναι και τότε θα καταλάβεις. Η παράσταση αρχίζει μόνο αν σιωπήσουν οι κουίντες.

Advertisements

2 Σχόλια

  1. ηρθα να σε δω….καλο μηνα…ωραιο κειμενο…θυμιζει καψα καλοκαιριου ..ακαλυπτο πολυκατοικιας…υδρωμενα ονειρα…η πολη βουιζει…σειρηνες ακουγονται… ειναι οι ιδιες που φοβουνται οι ναυτικοι….ισως…ειναι απλα το ΕΚΑΒ που ερχεται να μας μαζεψει……ισως !!!
    ΥΓ επεστρεψα….τα λεμε !!!!!


  2. Καλώς ήλθες ισσαλλε!!!!!



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: