h1

Τελικά.

Σεπτεμβρίου 7, 2008

Έφυγα. Είχα πει ότι θα μείνω εδώ, αλλά έφυγα. Γύρισα σχεδόν άρρωστη κι απορημένη. Την βρήκα, άραγε, την πατρίδα;  Δεν ξέρω. Κλαίω για τους χορούς που δε θα κάνουμε.

Advertisements

3 Σχόλια

  1. Οι χοροί πάντα μπορούν να γίνουν. Ίσως κάτω από διαφορετικές περιστάσεις και σε άλλα μέρη όμως.


  2. χορεψε, μις..
    οπου κ όποτε…
    κλαψε κιολας..
    με λυσσα.. σα να ναι το τελευταιο που θα κανεις..
    τι σημασια εχει αν ηταν η πατριδα ή όχι?:)
    να σε προσεχεις!


  3. Λάκη, οι χοροί είναι μέσα μας, είναι παντού.

    Μαριώ μου, αυτή η λύσσα η λυτρωτική, η τόσο απαραίτητη και τόσο παρεξηγημένη, ευλογημένη τελικά από την ειλικρίνεια της ορμής..

    Καλό φθινόπωρο!!!



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: