h1

Βερανζέρου, όροφος 3ος

Νοέμβριος 21, 2008

Σήμερα γνώρισα μια κυρία, γεννήθηκε πάνω στην προσφυγιά, μόλις ήρθε στην Αθήνα η μάνα της, τη γέννησε, την Κυριακή που μας έρχεται έχει γενέθλια, να ζησει της εύχομαι, να τα εκατοστήσει της είπα, το μετάνιωσα, «τι εκατο; Οχι, 120!!», έσπευσα να διορθώσω, έτρεξα να το σώσω.

Οχι, δε θέλω, μου λέει, δεν έχει νόημα, εγώ θέλω να φτάσω ως τα 102.

Ναι, και γελούσε, με πήρε πρέφα που γελάω κι εγώ, ξεκίνησε την κουβέντα με κείνο το γνωμικό «το γέλιο είναι φάρμακο». Μετά, αφού κατάλαβε ότι είμαι ομοιοπαθής, μου είπε το άλλο το ρητό «η προσαρμοστικότητα είναι ο πιο σύντομος δρόμος για την ευτυχία». 

Ναι κι όταν αρχίσαμε να καταλαβαινόμαστε με πλησίασε. Από πού είσαι; Κρατάω λίγο από Μικρασία, εξού και τα παρατσούκλια μας κι εκείνη η αδικαιολόγητη περηφάνεια μας, «α, γι’ αυτό γελάμε κι οι δύο;» εξήγησε το ανεξήγητο φαινόμενο να συνεννοούμαστε, στα καλά καθούμενα.

Ήρθε η σειρά της και είπα στη νοσοκόμα, «γιατί μου την παίρνετε;», ήθελα κι άλλη κουβέντα, με εκείνη την όμορφη κυρία, που έχει μια νύφη σαν κόρη, της μοιάζει ανεπιτήδευτα. Τη διαιωνίζει αβίαστα και δίχως γνώμη μια, τι στο καλό συμβαίνει, ζούμε όπου ακριβώς υπάρχουμε.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: