h1

Τεμπελιά

Νοέμβριος 23, 2008

Την απαιτώ. Πότε στο καλό να προλάβω να σκεφτώ;

Ο τοίχος έχει πάντα μια ιστορία. Η πρόκα του πτυχίου και τα ούπα, σελοτέιπ ή ζελοτέιπ, καλοκαιρινές πατημασιές που σβήνουν, σα μουτζούρες στο χαρτί της γεωγραφίας.

Ο τοίχος ανήκει στη φαντασία μου, με γλιτώνει από τις βολές, κρούστα από κόλλα και χαρτί, χείλια φίλα, με γδέρνεις.

Ο τοίχος δεν είναι τίποτα, χάσκει μισογκρεμισμένος στο δευτερόλεπτο. κι όλα τα εντός και τα εκτός του αναμένουν αμυνόμενα, το ξεμπρόστιασμα πλησιάζει, το μέσα θα αραιώσει με το έξω, το εδώ θα γεμίσει από εκεί, ένα ποτάμι εκεί μες στη θάλασσα του εδώ, τίποτα δε θα είναι όπως ήταν, όλα είναι τώρα, όλα είναι μείγματα χρονικών εκπνοών, κάποια στίγμή μια γερή θα μας το σβήσει το κερί.

Ο τοίχος είναι ορίζοντας, λευκό ιβουάρ -όπως θέλεις πές το- τα μάτια σου ανοιχτά, να μπεί το άσπρο, λίγη σαπουνάδα και τελειώσαμε, ψυχή μου.

Advertisements

One comment

  1. Το δικαίωμα στην τεμπελιά (ή στη χειρότερη περίπτωση, στη βραδύτητα) πρέπει να το διεκδικούμε με όλες μας τις δυνάμεις. Αλλιώς θα ζούμε μοναχά για τους άλλους και τα «άλλα». Μέρα καλή



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: