h1

Σε σκέφτομαι

Δεκέμβριος 1, 2008

Ακόμα. Ακόμα σε σκέφτομαι και πόσο πονάει η ψυχή μου για κείνα τα πρώτα πεζοδρόμια των Εξαρχείων με τους κλόουν να πίνουν καφέ ατάραχοι στη γωνία κι η μπλε πολυκατοικία ήταν κάτι που ποτέ δε θα το καταλάβαινα μονάχη μου κι όλα τα άλλα δηλαδή κι όλα τα άλλα που δυστυχώς πόσο δυστυχώς είναι μέσα μου ήταν μέσα μου και βαριόμουν να τα δω και να ασχοληθώ Κι εκείνα τα χάδια στο κόκκινο αυτοκίνητο είχαν ένα κλάμμα για την ώρα που ερχότανε κι όλο ερχότανε πόσο θέλω να την βρίσω που ερχότανε και ποτέ δε με ρώταγε δάκρυ για την ευτυχία την κουτσή που ποτέ δεν της δώσαμε σημασία εκεί στη Λυκαβηττού να ακούω τη μελωδία των ματιών σου κι όλων σου των σύννεφών έρημα και μακρινά σύννεφα σινεμά ουράνιο κατεβαίνοντας την Αλίμου.

Δεν ήρθαν ποτέ τα ρημάδια τα σύννεφα ούτε το παράξενο κουνέλι που κοιμάται στα νοτιοδυτικά ούτε και το σκυλάκι που κολυμπά με τα πόδια του απλωμένα είναι σαν να πετά οχι ότι δεν πετά αντί να κοιμάται στα πόδια σου τίποτα δεν ήρθε κανείς από το θίασο να σε πάρει μαζί του στο παιχνίδι.

Δεν ήρθαν τα σύννεφα ολόγυρα και μου μίλαγες για την ομίχλη να πα’ στο καλό κι αυτή.

Δεν ήρθαν.

Κι η ευτυχία ξαστέρωσε. Τα βράδια μας κριτσάνιζαν στο άδειο πάπλωμα. Εφημερίδες και κάτι λόγια με στεριώνουν με το θαυμασμό σου, μα τι ήθελε κι αυτός, τι στο καλό ήθελε και με γλύκαινε, την πάτησα, που λένε, πιάστηκα οικειοθελώς. Μαραζώνω. Είναι αναμενόμενο. Σχεδόν φυσικό.

Advertisements

4 Σχόλια

  1. Τσα!! ειδα το σχόλιο σου…τελικα τι έκανες με το κοχλιακο?????

    ωραιο το μπλογκακι σου..!!!

    εχεις μσν να μιλαμε ? 😉


  2. Μη μαραζώνεις. Γλυκές και πικρές οι αναμνήσεις, αλλά πάντα υπάρχει η πιθανότητα τα καλύτερα να’ρθουν. Μέρα καλή


  3. miss…καλο μηνα…..δεν πας καλα…αλλα ποιος παει τωρα τελευταια……;Ωραια μερα εξω…..καλοκαιρινος χειμωνας !!!!


  4. Vivie, καλώς ήρθες!

    Λάκη, ευχαριστώ, μα ο λόγος απέχει πολύ από την πραγματικότητα, πόσω μάλλον από τις αποχρώσεις των συναισθημάτων. Για να μην πω, πόσο απέχει, χρονικά, από την πηγή των ψυχικών μας εντυπώσεων. Τα ταξίδια των αναμνήσεων, έχουν τους δικούς τους όρους, ενώ εμείς βαδίζουμε με τον ρυθμό της κυριολεξίας. Δηλαδή, ο όποιος ενεστώτας, δε σημαίνει απαραιτήτως το τώρα.

    Ίσαλλε, δεν θα πήγαινα καλά αν δεν έγραφα τίποτα. Το τι γράφουμε είναι εντελώς περιττό, κάποιες φορές, έτσι δεν είναι;

    Καλή σας μέρα!



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: