h1

Ηλεκτρικός

Ιανουαρίου 7, 2009

Είσαι ένα ακόμη νούμερο στην επόμενη απογείωση. Κι όμως δεν μπορείς να πιεις έναν καφέ στη Μαδαγασκάρη αύριο. Έχεις στο μυαλό σου το γκαπ, όχι ότι δε σφυροκοπείσαι από τα βλέμματα ανελέητα, αλλά σου κόλλησε εκείνο το mind the gap, νομίζεις ότι το τρένο μόλις σταμάτησε, αλλά εκείνο μάλλον κατευθύνεται προς Κηφισιά, με τις πόρτες ακόμη ανοιχτές, τι μήνα έχουμε; 

Ρε, πούστη. Πάλι το ίδιο. Η ερώτηση που μόλις έκανες επαναλαβάνεται ταυτόσημα και με ακρίβεια δευτερολέπτου συνεχώς. Κόλλησες πάλι. Κάτι νεραντζιές στη Ν. Ιωνίας σε φωτογραφίζουν σε παλιό τραμ, τα παράθυρα ανοιχτά κι εσύ με τα μάτια θεόκλειστα. Παιδί που πλένει τη μούρη του με αέρα. Αχ, το ποδήλατο, πως το λέγανε εκείνο το ποδήλατο; Όχι αυτό που μου ‘κλεψαν οι Πολωνοί, το ποδήλατο του Στέφανου με το πίσω λάστιχο Michelin. Α, ναι. Πεζό ήτανε. Και ντιπ παλαβό. Κατέληξε δίχως φρένα, κατηφόριζε με την τύχη προς το μέρος του, κι ευνοούσε μονάχα έναν μοναχά. Ο Μπούλης ο Γιώργος το ριξε στο αυλάκι κι άντε να βρεις το δικιο σου, το ίδιο φτωχός κι αυτός, κακία γιοκ.

Καλά, μιλάμε, έχεις ήδη φτάσει Περισσό και τα πλακάκια της Βικτώριας φουτουριστικό νοσοκομείο στην Καλκούτα. Ινδία. Ναι, ρε πούστη. Νο 627. Flight delayed.

Με κοιτά μια κοντόχοντρη Μαρουσσιώτισσα. Την κοιτάω κι εγώ. Το ίδιο. Εξαρτημένη ανηλεώς απ’ το φαϊ, κούλαρε συντρόφισσα, σε συμπονώ και σε καταλαβαίνω.

Σα να ξυπνάς πάλι. Φτάνεις Ειρήνη. Σηκώνεσαι, όπως πάντα, πιο πριν. Εξετάζεις βιαστικά τα ρούχα σου και κοιτάς το πρόσωπό σου στο τζάμι της πόρτας. Άντε πάλι η επιγραφή.  Mind the gap και μόλις που κατάφερες να το βγάλεις από το μυαλό σου, θα σου κολλήσει ξανά, θα αναβοσβήνει, θα σε τυφλώνει περιοδικά, δευτερόλεπτα λήθης, στιγμές άγνοιας και πλήρους αθωότητας, κοιμάσαι ευάλωτος και διαρκής. Η αποβάθρα της Ειρήνης είναι ήσυχη, η Ματρόζου σκίζεται από τις φοβέρες του Ζακ και τα κλάμματα μιας μπέμπας, μυρίζει γιασεμί, flight landed κι εσύ νούμερο της ψυχής σου.

Advertisements

2 Σχόλια

  1. τετοια διαδρομη δεν εχω κανει ποτε με τον ηλεκτρικο…
    τι παρορμητικη η γραφη σου….σχεδον αυτοματα τσιμπαει την ψυχη και αφηνει πισω μου ενα κενο….σαν να τελειωσε…και δεν μπορεις να το ξαναδιαβασεις….
    αληθεια να εκει στεκεται το κειμενο και δεν μπορω να το ξαναδιαβασω ..ειδη μου ειπε τοσα πολλα που το μυαλο μου θα χρειαστει βδομαδες να τα επεξεργαστει ολα…..
    Καταπληκτικη γραφη !!!!!


  2. Καλή χρονιά, καπετάνιε μου



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: