h1

Σπολάτη

Ιανουαρίου 20, 2009

Βάζω πάλι εκείνο το καρδιοχτύπι, μυρίζει εποχή και προσμονή, κατάδυση στην μαγεία ή το καπέλο ενός τσίρκου ανατέλλει στην ψυχή μας, θαλασσα μισομπλε και μωβ τα πέρα τα νερά, ορίζοντας κοχλάζει στην εφαπτομένη.

Μετά, φοράω το πάρτυ το εφηβικό, εκπομπή φωτός κι ο ανομολόγητος χορός, που έλαβε χώρα στο μυστικό μου υπόγειο, υπάρχει δίπλα στο πρώτο ρούμι σαν αλήθεια, τα ερασιτεχνικά εφέ τρυπούν το όνειρο με καρφιά ανακοινώσεων, δηλώσεις εαυτού στον τοίχο, 16 χρονών και το πρώτο ναι ήρθε κατόπιν εορτής, είχες ήδη ξυπνήσει.

Φοράω το σαφέστατο παπούτσι μου, συγκεκριμένης σημειολογίας και ταυτότητας και κεκλεισμένων των ματιών οσμίζομαι τις χημικές ενώσεις του περιβάλλοντος, καινούργιο χαρτί στην Πανεπιστημίου, μουλιασμένο μελάνι στις ακριβοθώρητες βροχές, δερματίνη άφθονη στην Ιπποκράτους.

Κρατώ την ομπρέλα της ματαίωσης και η μοναξιά διαλύεται μέσα σε ένα τρίγωνο που κελαηδάει τα μεσημέρια, εις έτη πολλά αφέντη και κυρά, σπολάτη η ζωή και το τίποτα μπουσουλά σα μωρό στην αυλή μας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: