h1

Πινόκιο

Φεβρουαρίου 3, 2009

Πάντα είχα την εντύπωση ότι το δικό μου παιδί θα ήταν κάτι σαν κούκλα. Για κάποιο λόγο, θα εναρμονίζονταν οι διαθέσεις μας κι όταν θα ‘χα να κάνω κάτι άλλο, θα του ήταν τόσο βολετό να ρίξει έναν πλούσιο ύπνο. Για έναν, επίσης, παράξενο λόγο, όταν θα έπαιζα μουσική, εκείνο θα ήταν μόνο δυο αυτιά, μες στις βέβαιες εικόνες μου δεν υπήρχαν λερωμένα πατώματα, ούτε βρώμικες κάλτσες, ούτε και σκισμένα γόνατα, δεν υπήρχαν μύτες ανοιγμένες, ούτε και χείλια να σε πιπιλάνε οδυνηρά, παρά ένα ήσυχο παιδί που το ταϊζω ήχο και ύπνο.

Κι όλες οι πιθανές βόλτες στην παιδική χαρά, με περιέχουν μόνη μου, να χαζεύω την προηγούμενη φουρνιά, Τετάρτη Δημοτικού το πολύ και φωτογραφίζω τα περιστέρια, που όταν δε φοράς γυαλιά μοιάζουν με τεράστια ποντίκια, γυροφέρνουν στην πλατεία, ένα με το γκρι του δαπέδου, δίπλα μου γραμμένο A+Π=l.f.e., ναι. Κι έφηβη υπήρξα στις τσουλήθρες, κυρίως, όμως στις κούνιες και στα πλαϊνά παγκάκια φιλιόμασταν και δανειζόμασταν μια μπλούζα για το Σαββατο, ένα σάντουϊτς με τόνο. Άρχισε να αχνοφαίνεται το πράσινο πίσω απ’ τον καπνό, ατίθασες τσουλούφες στολίζουν αγορίστικα προφίλ κι η στέκα σπάει με τη μαύρη μπίλια κάτω αριστερά.  Οι παιδικές χαρές, έγιναν κρύες ξαφνικά, είχαν γεμίσει κι απ’ την επόμενη γενιά, πολλές μαμάδες που καπνίζουν και τσιρίδες και πλαστικές ρόδες να κροταλίζουν μουντά, πλάι στα αιώνια περιστέρια. Ναι. Κι αργότερα και πάντα μια κούνια μου πρόσφερε αιώρηση, ήμουν τόσο πλήρης με αυτό, ουδέποτε  μ’ ευχαρίστησε να κάνω τον άλλο κούνια, είμαι ερωτευμένη με το σημείο του ορίζοντα, η ανύψωση απαραίτητη για να του πω τα λόγια μου, να το ευχαριστήσω, σημείο ως που φτάνουν τα μάτια μου, ως πού φτάνει ο λογισμός μου;

Οι επερχόμενες βουτιές και οι ξάπλες στην παραλία με δείχνουν με το αγόρι μου, για κάποιο λόγο, όποιος κι αν υπάρχει γύρω μου είναι απολύτως ασφαλής, δεν χρειάζεται τη δική μου συμβολή για να ευτυχήσει, φούσκες που περιέχουν τοσοδούλες και μαγεμένα βατραχάκια, μικρόκοσμοι στο πουθενά της άμμου. Για κάποιο λόγο το παιδί μου υποχωρεί, θεατής του μέλλοντος, ξεχασμένος του παρελθόντος, η κουίντα γίνεται μωβ με την καλησπέρα, μέσα απ’ τ’ αστέρια αποτυπώνει τα τεκταινόμενα, γέννες και αποχαιρετισμοί κι ο κόσμος νεφελώδης και μπλεγμένος, χρώμα που διαλύεται και αραιώνει.

Για μιαν αιτία αδιευκρίνιστη, ο κόσμος νυχτώνει και όλοι λουφάζουμε πίσω από τα βλέφαρα και το παιδί μου είμαι εγώ, εγω που κουλουριάζομαι και βολεύομαι σε μήτρα από μαλλί, βαμβάκι και μετάξι. Γεμίζω το κενό με την ανάσα μου, στην πιο αθώα εκδοχή μου, στου παιδιού μου το περίγραμμα στριμώχνομαι και ξέρω πως τα όνειρα δεν θα είναι ποτέ ίδια. Εκείνα τα όνειρα τα παλιά, άδεια από σύμβολα και μιμήσεις, δεν έρχονται παρά μόνο σε όσους δεν έχουν προλάβει ακόμη να αρθρώσουν μια βοή.

Πιάνει να φυσά. Εγώ και όλα τα παιδιά του κόσμου, κουκουλώνουμε τα μάτια με τις παλάμες, η άμμος εγκαθίσταται στα κεφάλια μας, βότσαλα κρέμονται από τους λοβούς μας, μαζεύουμε τις ομπρέλες πανικόβλητοι και σκασμένοι στα χάχανα, ξεκαρδιζόμαστε με τη φούρκα την ξαφνική. Η μάνα μας θα μας τρίβει στη μπανιέρα με τις ώρες και θα γκρινιάζει που βουλώσαμε πάλι τους σωλήνες, θα προτιμήσει να μας λούσει με το λάστιχο στην αυλή, να γίνουν οι σαπουνάδες διαστημικές συνθέσεις στη ρίζα του γιασεμιού και της αγγελικούλας. Βγήκαν οι πυγολαμπίδες και μια νύχτα σαν κι αυτή, θέλω να μαι παιδί, σκαστό απ’ τον ύπνο να διαλογίζεται πως δε φοβάται το πηχτό σκοτάδι. Να μουν 15, κάπου εκεί. Τα πρώτα δαχτυλίδια καπνού τέμνουν τρυφερά την εξωτερική σπείρα του γαλαξία, το εγώ και το πέραν χορεύουνε και περιπαίζουνε όλους εκείνους που παλεύουνε να μας πείσουν, ότι  η μύτη μου δεν απέχει ούτε ένα δάχτυλο απ’ το φεγγάρι και το εκεί. Ναι. Μικρός που είναι ο κόσμος, μα κι εμείς λιλιπούτειοι, του σύμπαντος μικροαστοί.

Advertisements

2 Σχόλια

  1. μου αρεσε ο ερωτας σου για εκεινο το σημειο του οριζοντα. ο εθισμος στην αιωρηση. το backfire με τις σαπουνοφουσκες και τα δακτυλιδια καπνου.
    Κοιτα που μας γεμισες λασπες με τα παπουτσια σου!!!


  2. ειστε μια πολυ καλη παραμυθου!!



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: