h1

Λείπεις

Μαρτίου 6, 2009

Και κοιτάω την ζωγραφιά που μας έστειλαν οι Ζαπατίστας. Μια πόλη χαρούμενη, γυναίκες με μωρά, ήλιος, πράσινα δέντρα στην πλατεία, ουτοπία και πουλιά γαλάζια στα κλαδιά τους. Μου ρχεται να γελάσω σχεδόν, με τούτη την απεικόνιση, λες κι απευθύνονται στα παιδικά όνειρα της γιαγιάς μας και μετά σκέφτομαι -πόση σημασία έχει, επιτέλους, το τι σκέφτομαι- πως όλα αυτά τα χρωματισμένα προσωπάκια με τις καλλυμένες κεφαλές, με τα συμπαγή από συμβολισμό τσεμπέρια τους, συνδέονται άρρηκτα με την αρχέγονη ευχή όλων των κοριτσιών και των αγοριών, που ‘ρχονται σ’ αυτόν τον κόσμο: μια ειρήνη που σε κοιτά κατάματα, όσο λούζεται στο ποτάμι.

Πονάω, που ακόμη κι αν άνοιγε η πόρτα της ουτοπίας, δε θα ‘χαμε τι να την κάνουμε. Θα τρέχαμε με τουριστικά πακέτα στην Τυνησία, που αποδείχτηκε ακριβή και τελικά Βαλκάνια και Τουρκία υπερισχύουν στις εξόδους μας. Αναζητάμε την στιγμή της αλήθειας εκείνης που πάντοτε την ξέραμε, αλλά σε κανενός τα μάτια δεν την έχουμε, επισήμως, παραδεχτεί. Σκέφτομαι, πως η Τυνησία έχει γίνει πολύ της μόδας, όσο ήταν το Βερολίνο πέρυσι κι όσο θα ‘ναι τα φτηνά εισιτήρια, πέντε μήνες πριν την απόφαση αγορασμένα. Τζογάρουμε χοντρά στην προσδοκία, παίζουμε ρουλέτα με τις ημερομηνίες της αναμονής μας. Η προγιαγιά μου είχε ένα κίτρινο τσεμπέρι. Το φόρεσα μόνον όταν ήθελα να μασκαρευτώ κάτι Απόκριες, η ευχή μου χρειαζόταν την σκωπτική κατάρα για να υφίσταται πού και πού.

Σκέφτομαι, πως πάντα ήθελα ταξίδια διαμονής. Ο τόπος να απλωθεί χρονικά, το καινούργιο μέρος να γίνει και πατρίδα, να βρω τον μπακάλη μου, τον φούρνο μου-εάν υπάρχουν φούρνοι εκεί- ή να σερβίρω τσάγια και καφέδες μη καταλαβαίνοντας γρι, θα βρισκα μια συνεννόηση και ποτέ δεν θα αγόραζα πιο ακριβά. 8 μήνες δουλειά και 3 ταξίδι. Ο 12ος μήνας εξαφανίζεται από τους δείκτες μου, υπάρχει στις ώρες που είμαι μόνη μου, παρέα με την απουσία των φίλων και όσων σηματοδοτούν τις καταφάσεις της ζωής μου. Όλα εκείνα τα λεπτά, που τα σκορπάω στον εαυτό μου μέσα, συσσωρεύονται κι αποτελούν τον αθέατο χρόνο μου, τον ματαιωμένο τόπο μου.

Όσο «άλλος για Χίο τράβηξε, άλλος για Μυτιλήνη», παραλαμβάνω τα μηνύματα του κόσμου, κάνω αποδελτίωση των γεγονότων κι αναρωτιέμαι πως, αν γύριζα απ’ οπουδήποτε, τα κίτρινα τσεμπέρια και τα γαλάζια πουλιά θα μοιάζαν αληθινά και απολύτως δικαιολογημένα. Θα υπήρχε μια ευκολία στα ναι μου, μια βεβαιότητα στο χαμόγελο και ποτέ δεν θα έκλαιγα για την ομορφιά που άλλαξε τοποθέτηση οριστικώς. Ειρήνη είναι να μην χρωστάς και να λούζεσαι με χρόνο απερίσπαστος.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: