h1

Ενηλικίωση

Απρίλιος 6, 2009

Ο αδερφός μου κρατάει, ακόμη, ημερολόγιο. Μπορεί να το διαβάσει οποιοσδήποτε, είναι πάντοτε επάνω στο γραφείο του, δεν έχει τίποτε να κρύψει αυτό το ημερολόγιο. Μονάχα επιγραμματικές προτάσεις και νούμερα. Συν και πλην και κάτι σκόρπια γεγονότα.  Ένας ολόκληρος χρόνος, μπορεί να χωρέσει σε μια μικρή σελίδα, μικρά και ασύμμετρα γράμματα, ξεχασμένες ανορθογραφίες και θυμάμαι μιαν εποχή παλιότερη, απογεύματα του Γυμνασίου.

Ήμουν μικρότερη, αλλά πάντοτε η καλύτερη στην ορθογραφία, του διόρθωνα συνεχώς τα γραπτά, 10 λάθη σήμερα, 8 για 2 βδομάδες στη σειρά, κι ώσπου μια μέρα τα λάθη του μειώνονταν, με αύξοντα ρυθμό εξοστρακίζονταν από την μοίρα τους. Δεν ανήκαν πια. Θυμάμαι, που είχα χαρεί γι αυτην την προκοπή του κι αποφασίσαμε, κάποια στιγμή, να συνεχίσει μόνος του, χωρίσαμε, όντως, τελικά. Άλλοι φίλοι, άλλα παιχνίδια. 

Ήρθε η μέρα, που δεν είχα τι να κάνω και περιφερόμουν στο σκοτεινό ισόγειο, ήταν καλοκαίρι και το γραφείο του, πρώην δωμάτιο παιδικό, τόπος των κοινών μας παρεξηγήσεων και των αταίριαστων ονείρων, που όριζαν στη μέση το κιλίμι, ανάμεσα στα πρώτα μας κρεβάτια. Αυτό το τέλειο, απογευματινό Αυγούστου, δωμάτιο, περιέχει μία από τις πιο κοίλες στιγμές μου, ζωή που κυλάει στην ψυχή και την ανατρέφει. Είμαι στο γραφείο του και το ημερολόγιο -συνήθως μακρόστενο, σπιράλ, από αυτά που μοιράζει κάθε χρόνο κάποια εταιρεία, ως διαφημιστικά. 

Σήμερα, που ξαφνικά θυμήθηκα το ημερολόγιο του αδερφού μου, μαθαίνω ότι άφησα γρήγορα στην άκρη την εκμαιευτική ιδιότητα του χαρτιού, που ως παιδί με υπερέβαινε και διϋλιζε την ψυχή μου εκουσίως. Γρήγορα, το τουμπάρισα και του έλεγα ό,τι ήθελα ακριβώς και τίποτε παραπάνω, εξακολουθώντας να πιστεύω στην ορθογραφία, έχοντας ως μόναχό σκοπό ένα αποτέλεσμα, σχεδόν συγκεκριμένο και ορατό. Έλεγα την πρώτη μου πρόταση και η τελεία είχε ήδη βρει την θέση της, αναμένων σκυταλοδρόμος με πρωταθλητικά ένστικτα. Πού πήγε η μάνα μου; Πού είναι εκείνο το ημερολόγιο, που μπορούσε να αφοπλίσει τις τεχνικές των μυστικών μου; Πού είναι κι εκείνος ο εαυτός, ο πιο βαθύς, τόσο εύπλαστος για να τον έχει εύκολα κανείς, τόσο τετελεσμένος;

Δε ζηλεύω. Αποδέχομαι πως η μετάβαση από την εξομολόγηση στην διήγηση, συνετέλεσε στην πρώτη απόφασή μου.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: