h1

Ορισμός

Οκτώβριος 21, 2009

Και γιατί δεν είμαι εγώ ποιήτρια, όταν νιώθω αμηχανία μπροστά στο ζευγάρι που δρομολογείται;

Γιατί να σηκώνω από το λασπωμένο χώμα τους ζοχούς, δεν είμαι ένα ποίημα μες στη βροχή, δεν είμαι το φάντασμα του πρωινού σου κάμπου;

Πώς είναι δυνατόν να μην υπάρχει μια Σαπφώ, να μη βρεθεί κι η Σύλβια Πλαθ, μια άλλη Καλλιόπη Σκαρίμπα*; Δεν είμαστε με τα καλά μας. Αναμένουμε το ιδανικό κατ’ επανάληψιν, ιδρύουμε τα μέτρα κι οι σταθμοί επεκτείνονται, η θλιβερή κουβέντα που δεν κατανοήθηκε παλεύει ορφανή. Άσε με κι εσύ κι ο άλλος, που θα μου πείτε πως δεν είναι ποιήτρια η ντροπή. Γένους θηλυκού και σε κοριτσίστικο μάγουλο περιεκτική.

Γιατί, δεν είναι ένας δεκαπεντασύλλαβος το μακρόσυρτο διόρθωμα του κραγιόν, λιπόσαρκη γριά που καμπουριάζει στο τρεμάμενο καθρεφτάκι της κι υποκλίνεται στο ευαγγέλιο που λένε τα χείλη της, στα μισά της Ευριπίδου;

Το έπος γράφεται από τα χέρια που πλένονται για να διώξουν το κολλημένο ζυμάρι από τα δάχτυλα, απ’ τον παράμεσο που σκεβρώνει όσο ορίζει το χαρτί.

Το διήγημα βρίσκεται στο πρόσωπο που σκέφτεται την ώρα που κοιτάει την σκοτεινή σήραγγα μες στα σπλάχνα της πόλης. Μικρά χρονογραφήματα στα παράθυρα του μετρό. Κι οι γέροι που εκστασιάζονται από μια γάμπα φανερωμένη κι οι υποχόνδριοι που θέλουν, ντε και καλά, να ισιώσουν τον γιακά του διπλανού και τα λόγια που δεν είπε το κορίτσι στο αγόρι και τα μυστικά που μαρτύρησαν και τα καρβέλια που ταξίδεψαν τσουλώντας τον δρόμο, ένας στίχος γεωμετρείται στον κόσμο κι εμείς είμαστε εδώ μονάχα για να τον επιβεβαιώσουμε, ποια γραφή και ποια ανάγνωση θα μπορέσει να τον βρει;

Ν’ αποδεχτούμε την ανημπόρια του ποιητή: Δημιουργεί όσο και δημιουργείται.

*Ποιήτρια από την Χαλκίδα, αδερφή του Γιάννη Σκαρίμπα, που της έλαχε η «βαρειά σκιά του αδερφού» τόσο για την ίδια ως άνθρωπο, όσο και για την ποίησή της. Μπορείτε να δείτε σχετικά με τις πρόσφατες εκδόσεις που την αφορούν ένα κείμενο εδώ. Δυστυχώς, λίγα πράγματα έχουν γραφτεί γι’ αυτήν, αγαπώ βαθειά ένα της ποίημα, που ποτέ δεν κάθισα να μάθω απ’ έξω -κακώς. Μια δασκάλα μου πάντοτε έλεγε «τα ποιήματα που αγαπάς, να τα αποστηθίζεις».

Advertisements

4 Σχόλια

  1. Όταν το έγραψα, δεν ήξερα ότι ήταν ποίημα. Ούτε τώρα το ξέρω. Άλλοι μου το είπαν.
    Επίσης δεν ήξερα ότι ήταν γραμμένο για σένα. Τώρα το ξέρω.

    http://paramythiakaiallatina.blogspot.com/2009/10/blog-post_16.html


  2. Ξέχασα να συστηθώ: μια οποιαδήποτε γυναίκα


  3. Μα δεν ξέρω τι να πω, ευχαριστώ πρέπει να πω, έτσι μου ‘λεγαν για τους καλούς τους τρόπους και για τον πληθυντικό, ωστόσο μου άρεσε πάντοτε να υιοθετώ κι ας ήθελα οπωσδήποτε μια κόρη για την ουτοπία μου: θα ‘ταν ό,τι θα ξεχνούσα να γίνω.
    Ένας πληθυντικός αρρενωπός με στύλωσε στην κοινωνία, μα η γυναίκα της εξιλέωσης, η θηλυκή πλευρά της συγχώρεσης, η μαγκιά του αλήτη που ξέρει να δέχεται με καθήλωσε γραπωμένη, μαρτυράω ένα μαρτύριο. Την ώρα του χαμού να διηγούμαστε, λέω, πόσο να τρομάξεις άλλωστε με τα δεινά ενός παραμυθιού;


  4. «Δυνατές φιλίες· λατρεμένοι νεκροί· προστασία στον Αδη»

    http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=90494



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: