h1

Απρόσμενη

Οκτώβριος 23, 2009

Κορυφή.  Αντε,  Μεγάλη Άρκτε μου, άντε και πες μου πού βρίσκομαι, σε πονώ. Μοναχή μου, μοναχή εσύ

Αντε και το παράθυρο με καλεί, με πλαισιώνει

Αντε και τα μαλλιά μου μάκρυναν, βρε θεά, πόσος καιρός είναι αυτός που σε έχω δει; Αντε έλα, θα ‘θελα να με λέγανε Αντέλα.  Είμαι στο μοναστήρι της μάνας μου και περιμένω, πες μου λοιπόν εσύ

Ένα κομμάτι χαρτί για τον Αμζίτ, ξέρει να γράφει μια διεύθυνση αρκετή, βράδυ. Ο γκιώνης σκούζει και σε λιώνει, θέλεις να ξαναπάς στην Οικοδομή. Βροχή και βρέχει, μα βρήκα μια τρύπα στα σύννεφα και βλέπω την άγια αρκούδα μου, την μόνη γνωστή μέσα στο σύνολο, πιστή περισπωμένη

Την βλέπω και βρέχομαι και στα λασπόνερα προσέχω μη γίνει μούσκεμα το παντελόνι μου, ένα χαρτί αφομοιώνεται στα πρώτα μπετά που έπεσαν για να στρωθεί το γιαπί. Λέει για μια κατεύθυνση, δίχως κλαδιά και δίχως υπομονή, κατακόρυφο -τι λέξη, τι λέξη- ρίζωμα, μες στο μεδούλι μια πυγμή, πεινάω

Αχ, αγόρια μου και κορίτσια μου, γιαγιάδες που γίνονται μπουμπούκια μέσα στα μάλλινα τα φασκιά, κοιτάω μές στα γηρατειά και βλέπω την τελευταία μας άγνοια, αφέλεια επίμονη και σοφία απαρέγκλιτη, τι όμορφο τραπεζομάντηλο χορεύει στη σκιά

Η μπουγάδα δεν επιτρέπεται να απλώνεται το βράδυ, μα έχει τώρα τόσο φως, σ’ έχασα στο πλήθος και πορεύομαι μόνη μου, προσπερνάω τις λίμνες του δρόμου κι εδώ αντί για σαλιγκάρια ξεπετάγονται εκατομμύρια βατραχάκια τόσο μικροσκοπικά

Ανεβαίνουν στις κάσες, χοροπηδάνε στο μονοπάτι μου κι υποφέρω μην τα τσαλαπατήσω, δεν έχω καμμία όρεξη για τον θάνατο αυτή τη στιγμή

Να εξηγούμαι: πάω στην Οικοδομή γιατί με περιμένει ο Μπίλυ, που ευχήθηκα στο πρώτο άστρο μου να τα φτιάξει μαζί μου. Φιδογυρίζοντας στων βατράχων τα τερτίπια δεν με λένε Φανή και δεν έγινα το τραγούδι της δικαίωσης, ο Μπίλυ με περιμένει κι αδυνατεί

Δεν ήταν ποτέ του ο Σιμό*, έπρεπε να είναι ο Σιμό αλλιώς δεν θέλω τίποτα, έπρεπε να με δει μόνο ο Σιμό ή έπρεπε να γίνω αυτή που θέλει ο Σιμό; Να κάτσει εκεί. Στα κρύα τούβλα που στοιβάχτηκαν βιαστικά, για να μπει του χρόνου το ζευγάρι στο σπίτι. Να κάτσει εκεί και να λιώσει τα δάχτυλα στην τσακμακόπετρα, τόσο που φυσάει απόψε και θα σβήσει το κερί. Να κάτσει εκεί, σ’ ένα τελάρο και να με δει να λέω και να λέω, να μην ξέρει πού να με μαρτυρήσει

Ίσως και να μην ήμουν τίποτα, ποιος μου λέει ότι έτσι είναι τα πράγματα, ποιος μου λέει ότι είμαι εκεί;

Παραδέξου το, μου είπε, τι, της είπα, αυτό που έχεις για ζωή, ασε με να μετρήσω την ουρά σου, της είπα, θέλω να βρώ τον Πολικό, ο βόρειος πόλος είναι πολύ πιο όμορφος, έλα να πάμε εκεί. Μου είπε. Όχι, θέλω να διώξω το Μπίλυ και να γίνω χορεύτρια στην Αργεντινή, της είπα

Έλα να σου δείξω έστω πόσο δυνατός είναι ο ελέφαντας, τον έχω κρυφά ερωτευτεί, έτσι μου είπε, όχι θα πάω στην Αίτνα, τι θα κάνεις εκεί, με τρομάζεις

Θα σκορπίσω μια λέξη στον κρατήρα της, να δούμε πότε θα καεί, η λέξη δεν καίγεται μην είσαι τόσο ρομαντική. Έτσι μου είπε. Κι όμως θα την κάνω στάχτη, όλες στάχτη και σκόνη στον άνεμο, και τι θα μείνει, εκλιπαρούσε, τι θα μείνει;

Μοναχή θα μείνεις, μου είπε, είχε έρθει η ώρα του καυγά του σοβαρού, εκεί που λέγονται όσα πρέπει να λέγονται, όσα είναι να λέγονται, μοναχή θα μείνεις κι εσύ

Δεν με πίκραναν τ’ αστέρια μου, τι φταίνε κι αυτά, τη δουλειά τους κάνουν, σε τι να φταίξουνε στην τελική; Πάνω στην κορυφή του εαυτού σου κόσμου τ’ αστέρια κουτσομπολεύουν τα τεκταινόμενα, τίποτε το ουράνιο και το θεσπέσιο σε τούτη την συναλλαγή. Ο ουρανός ανήκει στους στεριανούς, πολυπόθητος και ακλόνητος, κυρίαρχος του περιβάλλοντος χώρου. Τ’ αστέρια δεν έχουν ονόματα παρά τα ξεχωρίζεις απ’ το πόση ζάχαρη θέλουν στον καφέ. Τα ξεδιακρίνεις από το φλόγισμα, αν είναι τρεμάμενο ή συνεχές κι αν αλλάζει καθόλου το χρώμα τους ολόγυρα, τα χαρακτηρίζεις απ’ τη φωνή τους όταν μαλώνουνε κι όταν παρηγοριούνται, ίσως και να ‘μαι εδώ, ποιος να το φανταζότανε πως είδα τον ελέφαντα στη βόρεια Αμερική;

Το παράθυρο με κουράστηκε, θα το αφήσω να αποσιωπηθεί για λίγο. Έχω κάτι κολιούς στον φούρνο και δεν είναι Αύγουστος, είμαι εκεί

Στο λάδι που καίγεται, μια λάβα στο ταψί, να σκορπίσω μια άλλη λέξη μαζί με τη ρίγανη

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: