h1

Τα παιδιά της γειτονιάς σου με πειράζουνε

Οκτώβριος 27, 2009

Με κλειδώσαν στο δωμάτιο μ’ ένα κουβάρι κατακόκκινο, δεν είμαι αράχνη, δεν ξέρω να πλέκω, μόνο να βγάζω νύχια ξέρω, να γραπώνομαι ξέρω, να κρέμομαι ξέρω, να έρπομαι σχεδόν ξέρω, να σκαρφαλώνω ξέρω, να ξύνω τα παιχνίδια μου με μία εμμονή. Μ’ αφήσανε μέσα στην φωλιά της γάτας, που ποτέ τους δεν την έσκισαν στα δυο, παρά μονάχα, όταν η αφεντιά της είχε όρεξη, την κάνανε Λήσταρχο Καραμπούμ, διεκδικούσε με λύσσα το μικρό δαχτυλίδι που ‘ταν δεμένο στην άκρη της κλωστής. Ήτανε ένας πειρατής ανίκητος κι όταν έχανε την μάχη στα μισά, ήξερε πολύ καλά να κρυφτεί, να ορμήσει ξανά στην κατάλληλη στιγμή και να μας παραλύσει. Το μούτρο του. Έτσι όπως δρέπει το λάφυρο οργιάζει μέσα στην ίριδα του ματιού η λάμψη της ύπαρξής του, το κυνήγι των προπατόρων του αφυπνίζεται, καθώς εξωθείται από ένα τόπι και γίνεται δωρικός πολεμιστής ενός ευγενικού σκακιού, ανιχνεύει τις πιθανότητες μιας αιφνιδιαστικής του εξόρμησης σαν πολυ -αισθαντικό ραντάρ με όψη αιλουροειδούς. Τι μούτρο, τι ιππότης. Τα παιδιά της γειτονιάς μου με σπαράζουνε, μ’ έχτισαν μες στην κουβαρίστρα των αντι – ιστοριών, είπανε στις σειρήνες να μου πουν παραμύθια που δεν τρομάζουνε, θέλω να τις ρωτήσω διάφορα, να κάτσω να τα πούμε. Θαλασσοπνίγομαι με τρόπο γελοίο, αν με βλέπει κανείς, μα νομίζω πως τα παραμύθια του τίποτα είναι πολύ πιο θρεπτικά από μια ακτή. Μια κουτή που βουλιάζει απ’ τις φωνές των άλλων, όσο παραμυθιάζεται καταμεσής του πέλαγου, καταμεσήμερο κι οι μεγάλοι κοιμούνται.

Τα παιδιά της γειτονιάς σου, με γεννήσανε, πώς να μην με καμαρώσουν, κλέφτρα, ψεύτρα, σαγηνεμένη από μια γλώσσα που δε λέει να πάψει, σα χταπόδι έντρομο που βαστιέται από μια λέξη, μια πανικόβλητη καρικατούρα στην επιφάνεια της εργασίας της. Πώς να μην με ιστορήσουν, πώς να με περιγελάσουν, τα παιδιά της γειτονιάς σου, πίστεψέ με, με μοιράζουνε.

Advertisements

One comment

  1. σειρηνα,serena,serenata,ολο γενναει κι εχουμε ευκαιριες να περιφερομαστε στο μελλον του παρελθοντος

    οι φωνες κι οι μονολογοι δεν βυθιζουν μονο μια κουτη που παραμυθιαζεται βυθιζουν και τους λαμπερους κι αστραφτερους που δεν τα καταφερνουν να παραμυθιαζονται καταμεσης πελαγων,ουτε τ απομεσημερα



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: