h1

Κοντόγιομο ποτήρι

Νοέμβριος 10, 2009

Είναι δυο δάχτυλα πριν από το χείλος. Μήτε μια στάλα παραπάνω, γεμάτο, αλλά όχι εντελώς, δυο στάλες περισσότερες είναι μεγάλη διαφορά, πρόσεξε, ίσαμε που θα δεις μια θάλασσα μέσα στο κρασί, μέχρις εκεί και τίποτα παρακάτω. Εκεί που βρίσκεται η στάθμη της λεπτομέρειας, στο όριο της  απαρέγκλιτης στωικότητας, όταν γύρω σου ο κόσμος σε γυρίζει και σε πάει πέρα – δώθε. Ακριβώς εκεί που εσύ ανεβάζεις τα μανίκια σου ξημερώματα, για να νιφτείς, σπιτικό που σου έλαχε, όπου γη και πατρίδα σου μάθανε να λες. Η κατοικία σου προδιορίζεται αυστηρά, από την θέλησή σου να προσφερθείς, όταν θα έρθει η στιγμή που θα πιάσεις την κανάτα, να γεμίσεις και πάλι το ποτήρι. Κοντόγιομο νερό και πορτοκαλόχρυσο θαμπό κρασί, ψωμί στο τηγάνι, αλατοπίπερο και ρίγανη. Λίγο πριν την εξιλέωση του ύπνου και του ξύπνου, όχι πιο δω, ούτε πιο κει, μην περάσεις στη λήθη.

Εκεί που ξεχειλίζουν οι κρατήρες συμβαίνουν απίστευτα πράγματα, εκεί που χύνονται οι πρώτες στάλες της θυσίας, στο μέτωπο του αδικημένου που ίδρωσε, ξεχειλίζει παράπονο που δεν έχει κανένα νόημα ν’ ασχοληθεί κανείς. Παραδίπλα είναι μια φιγούρα βιαστική, που όλο κάτι δουλειές έχει να κάνει, κρατάει σφιχτά το κομπόδεμα, μετράει τα κουκιά και τα ρεβύθια, μην έλειψε κανένα, μην και χαθεί κανένα, η περιουσία μου, τα δίκια μου, οι κόποι μου, είμαι προστάτης μιας ευθύνης που δημιούργησα ή που παραδόθηκε κάποτε. Μια κοπέλα σκυφτή, που περπατά στο κρύο κι όλο σκέφτεται πως η ζωή της την υιοθέτησε, της είπε μια μέρα έλα εδώ μωρή, θα σε ζήσω εγώ από εδώ και πέρα. Εκεί που παραγεμίζει η γουλιά, βρίσκεται πάντοτε η υπόσχεση ενός μέλλοντος που απαντά στο τώρα, μέχρι να πεις κίμινο έγινε κι αυτό χθες, ένα μέλλον που δεν μπορεί να ξεφύγει από το παρόν, μόνο για τέτοια πράγματα μιλάει η προσδοκία.

Λίγο χώρο για την στιγμή που περιμένει. Λίγο αέρα στο δευτερόλεπτο, να εκπνεύσει κι εκείνο. Δυο δάχτυλα υποχώρηση σε όλο το ντουνιά, θυσία με κρασί που δεν έσταξε παρά έμεινε μέσα στο βαρέλι. Πολύτιμες υποκλίσεις στη μάνα που μας ταχταρίζει κι εύχεται να μας πάρει γρήγορα στα χέρια της μια ζωή, ορφανεύουμε ζώντας και ποτέ δεν το ξέραμε. Το κρασί σου κοντόγιομο, δυο δάχτυλα πριν σβήσει το ποτήρι.

 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: