h1

Ώρα 11, Σαββάτου πρωινή

Νοέμβριος 14, 2009

Έλα, λοιπόν, να παίξουμε το φανερό κρυφτό. Εσύ θα χωθείς σε εκείνη τη γωνία κι εγώ θα ξέρω ότι είσαι σ’ αυτή τη γωνία, θα περνώ -υποτίθεται- από εκεί, θα έχεις σκοπό να με αρπάξεις κι εγώ θα ξέρω ότι έχεις αυτόν τον σκοπό, παρόλα αυτά θα περάσω, εσύ θα κάνεις να με πιάσεις, αλλά το ζητούμενο θα είναι πια, αν θα παίξουμε κυνηγητό. Στις κουρελούδες, τις αδέσποτες μέσα στη θάλασσα από μαρμάρινο μωσαϊκό, στα ξέφτια του αργαλειού που θα γλιστράνε οι πατούσες μας, θα γίνουμε πατινέρ με απόσταση -το πολύ- δυο μέτρα μεταξύ μας, ήταν που κόψαμε το υφαντό στις διαστάσεις του διαδρόμου μας, ως την κουζίνα, με τα μαχαίρια που λάμπουνε και τα πιάτα που σπάνε σε ψηφίδες, όσο οι βραδινές οργές στροβιλίζουνε στο φωτιστικό, επάνω απ’ τα κεφάλιας μας η δίνη της ζωής που προπορεύεται, σαν καπνός κοντά στο φως, που μοιάζει με καντηλέρι, γιατί έτσι το ήθελε πάντοτε η μάνα μας. Κι όμως, κάνουμε πατινάζ με λίγο ύφασμα στο πέλμα μας και τα θρύψαλλα από ψητό πηλό, τα κεντημένα πιάτα μας, η προίκα της γιαγιάς, που μας έκανε όπου πηγαίνουμε εκδρομή, να αγαπάμε τον λαό, την λαϊκή σοφία, την τέχνη της γειτονιάς, την φωνή του χωριού, το τσουκάλι που τρίζει απ’ τον καπνό της φλεγόμενης ελιάς κελαηδάει αλλιώτικα, άκου το πεύκο πώς δυναμιτίζεται όταν θερμαίνεται, άκου την κατσαρόλα που τυλίγεται πυροτεχνήματα, τα κουκούτσια που ξεσπούν, σαν αχός τακτικός και συνεπής στον τρόμο, που τον επιδιώκει η διπλανή σου φύση. Θα ξεγλιστράμε από τα κοφτερά θραύσματα, θα γλιτώνουμε απ’ τις αιχμές, καθώς τώρα λοξοδρομούμε ανεβαίνοντας στο ντιβάνι, ειδικά προορισμένο για ραχάτια μες στο μαγειρείο μας, την ώρα που τρώμε κάποιος ξαπλώνει και μας πιάνει την κουβέντα από εκεί, πάλι η μάνα μας το έστησε κι όλο αυτή θέλει να κάθεται εκεί, ξεφλουδίζοντας πάντοτε το επιδόρπιο, μήλα μετά το σαββατιάτικο το ψάρι, κρεββάτι ενός ύπνου προσωρινού, όσο να περάσει η μέρα, στη μέση της μέρας, εκεί που -λίγο πολύ- ποτέ δεν προλαβαίνουμε για πολλές τελετουργίες, εκεί στα γρήγορα, ίσως να ‘θελε η μάνα μου, εγώ, εσύ, ν’ απολαύσουν ένα ποτήρι έρωτα, μια σφήνα στη ζωή, μια αναπνοή κλεφτή έξω από το μπαλόνι. Ίσα που προλάβαμε να αλαφροπατήσουμε εκεί, εμείς παίζουμε κυνηγητό σαν τα γατιά και τώρα φανταζόμαστε, πως είμαστε στο Σίδνεϋ, απευθείας μετάδοση, χρυσό μετάλλιο στο δικό μας τραμπολίνο. Κι όμως, κυνηγιόμαστε, το θέμα είναι να μην αγγιχτούμε, όλα θα τελειώσουν εκεί. Θα πρέπει να κάτσουμε μετά, να αποφασίσουμε τι θα κάνουμε, τι άλλο θα παίξουμε ή μήπως βαρεθήκαμε και θέλουμε να φάμε κάτι, ευκαιρία, τώρα -εδώ- ν’ ανοίξουμε το ψυγείο, να τιτιβίσουμε γύρω από το ράμφος που μας προσφέρεται, δυο πουλιά, που πετάνε μέσα στη μυρμηγκοφωλιά όσο η ντομάτα πολτοποιείται στο στόμα. Λέμε να βουτήξουμε σε μια αμαρτία με τον ουρανίσκο να πλαταγίζει χτεσινή σπανακόπιτα και μετά το μανταρίνι, μας ξυπνά, έχουμε ακόμη ένα παιχνίδι να διευθετήσουμε και το προτιμούμε. Οπότε, μάλλον έχουμε μετατραπεί σε κουτάβια που χοροπηδούν δω κι εκεί, μάλλον χορεύουμε τσα τσα δυο βλάχοι από το Πάπιγγο κι όλο με κυνηγάς υποτίθεται κι όλο φοβάμαι υποτίθεται, κι όλο δε με πιάνεις κι όλο πρέπει να με πιάσεις κι όλο ξέρω ότι πρέπει κι όλο ξέρω ότι θέλω, πρέπει να με κυνηγάς για να βρω την ευκαιρία, να χωθώ στη ντουλάπα του υπνο-δωματίου.  Φανερά να κρυφτώ, μέσα στην έγνοια της ναφθαλίνης, χρόνια έγνοια, πώς θα μείνουν, έτσι αθώα, όλα όσα αποφασίσαμε και, στο τέλος, τα φτιάξαμε, τα φορέσαμε, τα κάναμε μια ζωή που βιώθηκε κι ανακατεύεται με το άρωμα της γιορτής, που κάποτε πήγε η μάνα μας. Πάλι οσμιζόμαστε τη μάνα μας, που έμεινε στον γιακά του καλού της παλτού, τούτο, που δεν πλένεται, είναι φτιαγμένο για την μια φορά, είναι φορεμένο για να αποδοθεί στο μνημείο της μιας και μόνο περίστασης κι όμως. Το ρούχο εκείνο ξαναχρειάστηκε, η γιορτή έπρεπε να ξανα- εφευρεθεί, έστω και για να το φορέσω εγώ και να παίξουμε τώρα ένα αδιαπραγμάτευτο θέατρο, εγώ είμαι αυτή, εσύ είσαι αυτός και βγαίνω με τη λάμψη της μεταμφίεσης κι ανοίγω τα φύλλα των ιματίων μου, να σου πω το τάδε και το δείνα, να μου πεις εσύ «γιατί;», να κατέβω και να παίξουμε το αντρόγυνο ή τους περαστικούς, τον αστυνόμο εκείνο που ήταν κύριος κι εγώ βοηθός.  Έρχονται κι εκείνες οι στιγμές, που παίζουμε όντως μια τραγωδία, είμαστε απόλυτα πεπεισμένοι ότι αυτό που υποδυόμαστε είναι βιώσιμο και ενσαρκωμένο, η αλήθεια της ιστορίας μας ποτίζει με την ζωή που θα είχαμε, αν θέλαμε να μείνουμε για πάντοτε εκεί. Υποτίθεται, πως πονώ για το ένα και το άλλο κι εσύ πρέπει να βρεις για πρώτη φορά τον τρόπο της παρηγοριάς, τα λόγια που θεραπεύουν και χαϊδεύουν κι ίσως να θελήσουμε να παίξουμε μια μουσική μαζί με όλα αυτά. Εγώ στο πιάνο, εσύ στο μαντολίνο, λίγο νησί και λίγη Ευρώπη, λίγη ορεινή αφέλεια και λίγη πληγωμένη προσφυγιά. Λίγη αρχοντιά ανατολίτικη -πουθενά αλλού δεν μπόρεσε να υπάρξει αυτούσια- στις καταλήξεις των φράσεων, των φθόγγων, είναι λόγια ή μουσική, ποτέ δεν το καταλαβαίνουμε κι εξακολουθούμε να παίζουμε κυνηγητό, με σένα να τρέχεις να τραγουδήσεις ηγούμενος, εμένα να επαναλαμβάνω διαρρηγνύοντας τα δικά σου καμώματα, ψάλτης που κρατάει το ίσο και βαστά μια γραφική κοιλιά, μην του πέσει στο πάτωμα, ή μήπως είμαι μια έγκυος στο λεωφορείο, που παραπατά σε ρυθμό με εννέα όγδοα, πάλι σ’ ένα ζεϊμπέκικο καταλήξαμε κι είμαστε δυο μάγκες, που συζητούν για τα επίκαιρα και την απόλυτη φτωχολογιά. Δυο αδέρφια στο σαλόνι, που -υποτίθεται- καπνίζουνε, μετά βαριέμαι να παίζω τους ρεμπέτες του ντουνιά και γίνομαι η γλάστρα του πάλκου, με το τσιγάρο εντελώς διαφορετικό, είναι όντως τοποθετημένο στα δικά μου δάχτυλα, έλα να παίξουμε, είναι 11 το πρωί, σε πιστεύω.

Υπάρχει και η περίπτωση, που δεν είδαμε ως τώρα: να με πιάσεις. Εκεί σε θέλω, στο προκαθορισμένο κυνηγητό των ψυχών μας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: