h1

Word count 704

Δεκέμβριος 10, 2009

Αν υποθέσουμε πως η γραφή είναι κάτι δυνατότερο από τον συγγραφέα, τότε επιδιώκουμε να μεταφερθούμε στον χώρο της θεολογίας.

Κι ακόμη κι αν θέλουμε να συγκαταλεγόμαστε στους ορθολογιστές, πιάνουμε τον εαυτό μας να μην ξέρει πώς να εξηγήσει αυτά που έγραψε, άρα; Είμαστε το όχημα του λόγου, ο δίαυλος του μηνύματος, που στην καθομιλουμένη μας ύπαρξη αγνοούμε τις τεχνικές του;

Πρόκειται, μάλλον, περί βάθους. Στον πάτο του εγώ βρίσκονται τα στοιχεία της ποίησης ή -αν προτιμάτε- του κόσμου. Κι εκεί, στον βυθό, είναι αδύνατον να λειτουργήσεις με τα ίδια τεχνάσματα, οι λέξεις εννοούνται, τα γράμματα είναι άγραφα, η σημειολογία κοινή. Όλα αυτά φαίνονται, όμως, να χαρίζονται επιλεκτικά. Δεν είναι έτσι. Η γλώσσα που αναπτύσσεται εκείνη τη στιγμή αλληλοεδραιώνεται, μιας κι όποιος βρεθεί εκεί, από τις ίδιες συνθήκες περιβάλλεται. Εκτός του εαυτού απλώνεται ο αρμός του νερού ή του αέρα, μιλάμε για το αυτονόητο και τίποτε άλλο.

Δεν είναι ότι εδώ περισσεύουν τα λόγια, είναι ότι δεν μπορείς να πεις και πολλά, καθώς τα λόγια βιώνονται εντός σου και μοναχά, μα με την παράλληλη επίγνωση πως νιώθεις ό,τι και οι άλλοι, γνωρίζεις πως τούτο που υπάρχει αφορά όλα όσα το ζουν. Μιλάς για όλους και δε χρειάζονται τα λόγια τα πολλά.

Η γραφή είναι ο εαυτός. Κι αν εκείνος ονειρεύεται και μετά από λίγο ξυπνάει, δεν μπορούμε να τον κατηγορήσουμε που δεν θυμάται τις λεπτομέρειες του ονείρου του, μια βόλτα κάπου είναι η σελίδα που γράφεται, δίνεις την δυνατότητα στον εαυτό σου να αντικρύσει τα μιλούμενα, που τώρα ψιθυρίζουν. Όσο σωπαίνουν τα μιλούμενα και κάνεις μια-δυο πεταλιές μες στο νερό, χάνονται οι ήχοι της πόλης. Έχεις μια ησυχία που σου επιτρέπει την εκφώνηση της σκέψης κι είναι τώρα η κυρά σου σε ταξίδι κι όχι, όχι, δεν υπνοβατείς όσο την βλέπεις να σου τραγουδά, αήττητη σειρήνα.

Κι άμα το ‘γραψες το χαρτί, δεν έχει τόσο μεγάλο ενδιαφέρον, πέτα το κιόλας, είναι το εκεί σου παρόν, εδώ, στο σχολείο της ημέρας. Στη συνισταμένη του ξύπνιου ύπνου και με τα μάτια σου ανοιχτά, ταξιδεύεις μέσα από τους άλλους, μα είσαι εσύ, που όσο δε σε νοιάζουν οι αντωνυμίες, άλλο τόσο βεβαιώνεσαι πως είσαι αρμόδιος μόνο για να ονειρεύεσαι. Ούτε για να καταγράψεις όσα ονειρεύεσαι, ώστε να τα απεικονίσεις -αυτό είναι μια απόλαυση κι αν σου κάνει κέφι, μόνο μερακλή θα μπορούσα να σε πω, είναι μια πολυτέλεια που σου επιτρέπεται. Ούτε και για να εξηγήσεις είσαι εδώ, ούτε κιόλας να νομίσεις πως μόνο εσύ κατέχεις την τέχνη της ανακάλυψης. Ανά-καλύπτεις το νόημα με την δική σου φλούδα, παραδίδεις τον πολυκαιρισμένο καρπό στο χώμα του, εκεί δηλαδή που το βρήκες. Πέτα το κι άστο, να βρεθεί ή μη, να λιώσει στη βρεγμένη ακτή όσο εσύ, παντοτινός κολυμβητής, επιστρέφεις από την άλλη σου την όχθη.

Κι αν θέλουμε να μιλήσουμε με τους όρους της θεολογίας, ας το καταλάβουμε, η γραφή είναι και πάλι ο εαυτός. Μόνο που τώρα κραδαίνει το σκήπτρο της διαβίβασης, μεταξύ του νοήματος και των άλλων ο συγγραφέας, τι πιο ενοχλητικό; Μου εμποδίζουν την θέαση κάτι τέτοιες παρεμβολές, ακόμη και τότε μόνο η σημασία με ενδιαφέρει, δεν έχω χρόνο να σταθώ σε υπερβολικές ερμηνείες.

Εκτός κι αν κάποιος θέλει να πιστεύει πως είναι ο ιερέας του εαυτού του -αν νομίζει ότι είναι το εργαλείο της όποιας αναμετάδοσης- ψέλνει με τρόπο μυσταγωγικό τα λόγια. Ακόμη κι αν βρει αυτό που ανήκει στους πάντες, σπεύδει να συμπληρώσει πως εκείνος μας το ‘πε, άδραξε την έννοια και μας τη μεταφράζει κιόλας, άμα του το ζητήσουμε. Όπως και να το δεις, ό,τι κι αν πιστεύεις, εμείς βλέπουμε εσένα να προσηλώνεσαι επάνω σε αυτό που γράφεται, τα δικά σου γράμματα, το δικό σου προφίλ. Είσαι πάλι εσύ κι αν το ξεχνάς, εμείς εξακολουθούμε να σε βλέπουμε. Εκπληρώνεις τις τελετές σου κι όσο το ξεφωνίζεις εμείς σε κοιτάζουμε, στο ίδιο μπαρ, θεατές της αυτο-δήλωσής σου.

Αν έχεις τον εαυτό σου για θεό, πες το πρωτύτερα. Η ειλικρίνεια και η εφεύρεση της πίστης σου, ίσως να μας προετοιμάσουν μια συμπάθεια, εάν θελήσουμε να σε ακούσουμε παραπάνω.

Όλα τα υπόλοιπα είναι αφήγηση, όπου και πάλι είσαι εσύ και πάλι είμαστε εμείς και μην τολμήσεις να παινευτείς πως ξέρεις καλά το παραμύθι, το ξέρουμε ήδη και γι’ αυτό το αντιλαμβανόμαστε, η ζωή της ιστορίας δεν διαβιβάζεται ποτέ. Μονάχα διασαλεύεται απ’ τους αυτόκλητους βασιλείς κι όσους σταματούν, για να υποκλιθούν στην θλίψη αυτής της σκευωρίας.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: