h1

Επισκέπτης στον πύργο ελέγχου

Ιανουαρίου 4, 2010

Να πετάξω οκτώ ώρες για την Καλκούτα, να δω αν είναι πιστός ο ρυθμός του τραγουδιού, στο οποίο την άκουσα κάποτε να αναφέρεται κι ήταν μονάχα από το όνομά της μια πόλη με παιδιά που σέρνονται, μ’ ένα γέρο Νέγρο Τζιμ να αρρωσταίνει απ’ το μικρόβιο. Στο λιμάνι σφαγές για μια καρδιά, χωρίς αιτία. Να πάω ως εκεί, μόνο και μόνο για τη φωνή της Κάλιας, που το τραγούδησε ως κουλτουριάρα νέα με τα ξέφτια του μέλλοντος, εκείνο το παρεστιγμένο μισό* επάνω στον δίφθογγο με οριοθέτησε, όχι εμένα, αλλά εκείνο το βλέμμα μου, τα μάτια που βλέπανε γύρω μονάχα στη στιγμή του ακούσματος και μου μάθανε μια κόλαση για την πόλη, που ποτέ μου δεν έζησα και ποτέ δεν θα ζήσω. Στην ιδεατή Καλκούτα (ή, μάλλον, την ιδανική), που την προσπέρασα ιπτάμενη στο μουσικό χαλί που βρέθηκε πρόσφορο, εκείνη η ψεύτικη εντύπωση με διατάζει για το εισιτήριο, να πάω εκεί, απέναντι από την βόρεια Αμερική, στα απολύτως γνωστά μου μέρη, απ’ το «Σογκούν», ένα βράδυ που δεν είχαμε τι να κάνουμε και βάλαμε να δούμε την σειρά. Τα σχιστά μάτια να δω, το στερέωμα πίσω από το χαμόγελο των αλλοεθνών, τα κοινά σημεία των αντιδράσεων, ώστε στο τέλος  μια καλημέρα να την μπορέσουμε ομοεθνείς. Οπωσδήποτε, συνεσταλμένη η καλημέρα μας, μην διαταράξουμε την προφορά, μην πέσουν πάνω μας οι τοπικοί αγέρηδες, μη μας πλευρίσει ο Βαρδάρης, όταν βρυχάται πανέμορφη η Τραμουντάνα. Μην και βρεθούμε στο Δέλτα των ανέμων και πετάξουμε. Κι έτσι κουκουλωνόμαστε με την γύρω συνήθεια, δεν έχεις όρεξη εδώ να αυτοχαρακτηριστείς, είσαι ντόπιος κι ως περαστικός. Να ταξιδέψουμε κι ως εκείνα τα μέρη, που τα μάθαμε πρωτίστως από τα λόγια που ακούσαμε, από τους μύθους που διατυπώθηκαν στα βιβλία τα παρθενικά, όλα εκείνα τα μέρη που αναφέρουμε, αυτά που χώθηκαν στα παραδείγματα, στις παροιμίες και τις ρήσεις, στην Κολοπετεινίτσα, στην Αραπιά, οπωσδήποτε στην βόρεια Αμερική, οπωσδήποτε στους πέρα κάμπους και στη Σαλονίκη, και στο Χατζηκυριάκειο, στην απάνω γειτονιά, στο νησί και την θάλασσα, στα ψηλά βουνά και τις ρεματιές, να δούμε για ποιο λόγο τραγουδήθηκαν, πώς έγινε και πλαισιώθηκαν από την χαρά της μνήμης και κατόπιν της εξύμνησης, πώς έγινε όλο αυτό μια αφοσιωμένη μίμηση και πήγαν τα τραγούδια τον δρόμο για σένα, για όλους και για μένα, πώς πάνε οι παρορμήσεις του ενός, σαν μαστραπάς μες στην ποδιά μου, ποιος τόπος είναι ο γαμπρός της τωρινής μου περιπλάνησης, με τι όχημα θα προστρέξω, πόσα χιλιόμετρα  θα γράφει το ημερολόγιο, με πόσα μποφόρ θα χτυπά στους σκαρμούς ένα θολό πουνεντογάρμπι, με τι ορατότητα και ποιους αστερισμούς, με ποιο μήνα πορευόμαστε και ποιους συνεπιβάτες; Μονάχα για να κάνω μια ερώτηση ποδέθηκα** κι αρματώθηκα την διαυγή μου βαλίτσα, έβαλα τα παπούτσια τα κόκκινα κι υποδύθηκα την ύπαρξη ενός ταξιδευτή. Και πού έχω πάει, ίσαμε τον Κεραμεικό.

*παρεστιγμένο μισό: το παρεστιγμένο, είναι μια τελεία, που γράφεται στα δεξιά της νότας και υποδεικνύει πως στη νότα αυτή, την παρεστιγμένη, πρέπει να προσθέσουμε το μισό της αξίας της. Στην προκειμένη, το μισό ισοδυναμεί με δύο χρόνους κι ως παρεστιγμένο διαρκεί χρόνους τρεις. Είναι πολύ ενδιαφέροντα εκείνα τα παρεστιγμένα που αιωρούνται στο τέλος του μέτρου, χωρίς όμως να έχουν τελειώσει και οι συλλαβές της λέξης που πλαισιώνεται από την μουσική. Μου αρέσουν κυρίως τα παρεστιγμένα που βρίσκονται στην παραλήγουσα, να ρθεί η τελευταία συλλαβή σαν αυλαία, με τον τονισμό ηχηρό στο καινούργιο μέτρο που απαιτείται, ωστε να εκφρασθεί κι η λήγουσα θριαμβευτική. Εκείνο το παρεστιγμένο που μπλέκει στο γύρισμα, πριν αποσώσουμε όσα ακριβώς σκοπεύουμε να πούμε ή πριν αρχίσουμε το τραγούδι απ’ την αρχή. Σαν αναπνοή που εκπνέεται εντός των τοιχών της λέξης, μάλλον για να προστατευθεί η όποια ερμηνεία της, ίσως και για να μην διαρρεύσει η σημασία της, μένει λίγο πιο πίσω από την παραμεθόριο περιοχή. Καλύπτεται και, άρα, οφείλω να εισχωρήσω, να βάλω μια βούλα στο τελωνείο. Να βρω την χώρα που διαστέλλει τον χρόνο και απαιτεί να είσαι διαρκής.

**ποδέθηκα (αόρ. του ποδένομαι): βάζω τα παπούτσια μου, η ετυμολογία μάλλον από το υπόδημα.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: