h1

New post

Φεβρουαρίου 4, 2010

Ας πουμε οτι ειμαι 32 χρονω κατι μηνες μετα απο τωρα στο πρωτο μου δωματιο. Το τρίτο μου δωματιο ητανε κι ειναι σιγουρο πως αυτο εχει κρατησει το πικαπ του αλλοτινου γραφειου.

κι ελεγα με τα τραγουδια της βελονας τα ραγισματα κι εγω

μετα πηγα στην ελλαδα του σπιτιου

στο κεντρο των ανεμων και γυρω – γυρω οι κατακτητές

πηγα στο αναμεσα για να γινω το τροπαιο

κι εκει ολο κρυωνα

κι εβηχα ανθρωπινα τις τοξινες

καπως ετσι

εκανα τα πρωτα μου βηματα στο προαυλιο δες με κι εγω

κι ειναι γυρω χαμηλο τοσο το τοιχακι

εχω ακροφοβια

καθομαι πανω του και τρεμω μηπως πεσω

και δεν ειναι εδω η ευρωπαϊκη ταυτοτητα ρε

να πει καποιος «ειμαι γιατρος κι αναλαμβανω την ευθυνη»

η πτωση στο τσιμεντο είναι μια και μόνη

ή πέφτεις ή δεν πέφτεις

κι εσυ κουβαλας το δωρο που δεν ξερει για ποιον προοριζεται

και δεν ξερεις ουτε να το ανοιξεις κι εσύ, το σκασμένο

που στεκει σαν απορια

και τι τα θελω αραγε όλα τουτα που ειναι εκει μέσα;

μεγαλος μυθος τα μπαγκάζια

ειναι μοναχα να γυρνανε τα χιλιομετρα

στο απειρο, βεβαιως

α..

βημα σημειωτον ειπαμε

κι εκσφενδονίσου στον ύπνο του ωμέγα

Γυφτος μες στο σπιτι σου περιφερομενος στο κοινοβιο που σου ελαχε κι εχεις μοναχα μια βαλιτσα, μιας εβδομαδας ρουχισμό κι όποτε σου τυχει πλυντηριο μπαινεις μεσα και γουσταρεις το παιχνιδι του γυρω – γυρω το κοιταζεις μαζι με τον παπου να βροντοχτυπάει στην αυλή όσο δίνει το στίψιμο και ζαλιζόσαστε, καλε τα ρουχα δεν ζαλιζονται και κεινα; το πρωτο δωματιο ισα που το προλαβα, το δευτερο ητανε μοιρασμενο στις αποστασεις, ειναι και της γιαγιας εδω, ειναι και τα απογευματα στην πισω αυλή της Χαλκιδας. Λιγο πριν φυγω για καλοκαιρι ολοκληρο και για τον βιο που εραψε επανω μου μια μερα η βελονα. Η κλωστη δε φαινεται, δω κι εκει που την επιασα εγινε ιστος, σκελετος του οραματος, μυσταγωγια. Εμπλεκομαι με το χτισιμο των μετακινησεων, στο δευτερο δωματιο κλειδωθηκα και προσηλωθηκα στο πεισμα και την αναλυση, την ευγενικη τυπικοτητα που κοβει καθε εναντιωση, η μεταστροφη προς το προτυπο του υποδειγματος, στην αμεμπτη αφοσιωση και τον μαραθωνιο της γνωσης να γινεται απληστος κι ατελειωτος και να. Ρίξε μια κουβερτα στο τριτο δωματιο. Μπάζει, όντως, πολυ κρυο. Ειναι 2014 και ζω στο οροπεδιο με τους χιονιαδες και τους ξερους βοριαδες και τουρτουριζω αδιακοπα και κατεβαζω απολυτα την θερμοκρασια μου. Να εισχωρησω στην κατασταση, λιγο περισσοτερο, σε τουτο το προσωρινο καταφυγιο. Μεσα στο σπιτι χρονια ποσα περιφερομενος, μετακινουμενος, απων κι ασωτος που επιστρεφει με ενα ψυγειο της ανεξαρτησιας του. Το βαλα μοστρα στο σαλονι για να το καμαρωνουμε και το πλυντηριο, τι παθος, να μην μου το ακουμπησουνε, να μην το βαλουνε στο βρωμικο μερος που προοριζουνε, να το αφησουνε εκει, να το τυλιξω με σελοφαν, ειναι δικο μου, στο ιδιο σπιτι δυο σπιτια, ενας που στρεφει τα χνοτα του κατα δω ή κατα κει, οπου εχει το ανοιχτο παραθυρο στη μανολια.

Δεν ηταν τιποτα να παρω το φρεσκο λουλουδι της μανολιας, που το περιμενε η μανα μου εναν χρονο να φανει. Το πηγα δωρο στη Σοφια, να το κανει νεκρη φυση. Και μαραθηκε στην αναβολη, που ποτε δεν εγινε αναγκαια και ποτε δεν χρειαστηκαμε να τηνε θυμηθουμε, μαραθηκε ωσπου να ζησουμε μια βδομαδα στο αλλο μου δωματιο, το σαλονι των φιλων.

της γιαγιας μου το σαλονι, παρα το οτι δεν ανηκει αντικειμενικα εδω, υπαρχει στον κωδικα του σαλονιου, ιδιως του τζακιου που δε λυπαται να λερωθει απο το λαδι και τους χυμους μιας ντοματας που ψηνεται

τα σαλονια των φιλων, που με κοιμισαν και τα καθαρισα απο αναγκη να με ευχαριστησω, τα σεντονια μου για μια βδομαδα, η κουβερτα που τρεχω εγω να την αερισω, αερας ειμαι, αλαφροπατητη κι αλαφροϊσκιωτη, μα δεν υπαρχω οσο ανηκω στον εξω χωρο μου, ειμαι εκει, σε αυτο που συναντω, ποσο να ειμαι ακριβως την ωρα που οριοθετω τα νωτα μου, μεσα στο σπιτι που τωρα ελαχε κι ειναι το πρωτο και καμια σημασια δεν εχει αν ειναι το δέκατο πέμπτο

μια βαλιτσα να μην πιανει χωρο, να μη χρειαζεται και δεν χρειαζεται, μοναχα αν θελουμε να κανουμε τους τουριστες μες στην πολη μας, αλλιως δεν χρειαζεται. Η βαλιτσα να μενει στο σπιτι και να εχει μεσα αυτα που θα επαιρνες αν επρεπε να φυγεις. Αντιθετη στην ιδιοτητα της, παραμενει ακινητη, ως κιβωτος και δεν ειναι τωρα καιρος για παραμυθια κι εξυπνα βασιλοπουλα που λυνουνε τους γριφους.

μου παν για κεινα που σφαζεις ευκολα τη γυναικα σου, το πεισμα εξυμνειται με τις βωμολοχιες και τα σατιρικα υπονουμενα. τα σκωπτικα. τις παραφρασεις των διασημων ψαλμωδιων. τις βρισιες μιας εποχης που για χρονια πολλα εξαφανιζοτανε μπροστα σου

παλια εποχη

οχι αρχαια εποχη

η αρχη ειναι η αφετηρια και τι μπορει να πει κανεις γι αυτην;

ειμαστε μεσα στο ματι της ιστοριας τωρα

κι η παλια εποχη υφισταται, ζωη σε ονειρο, ολοι τουτοι οι συνεορταζοντες στον αγιο στεφανο

τρωνε λουκουμια μυριζουν σκορδο και νηστεια

απαγορευουν την ομορφια κι ολη η ομορφια μια μαντηλα

κι ο χρονος ξασπριζει γρηγορα την τουφα που ξεφευγει

κι ειναι σημερα και για ποσα χρονια ακομα αυτη η αληθεια της λειτουργιας

κυριακη πρωι στην εκκλησια κι ο επιτροπος μαζευει τα χρηματα για τα λουκουμια που ηδη φαγαμε και ψηφιζουν μετα του καφε τις επομενες κινησεις τους, το δεκαπενταυγουστο ή το πασχα ή ό,τι άλλο μας χρειαζεται για να ονειρευτουμε

στις αποκριες αλλου, στις γιορτες αλλου, καποια απογευματα χαθηκαν στο δωματιο της πρωτης φιλεναδας μου με τις κουκλες να αλλαζουνε χερια και φορεματα και ονοματα και ποτε τους δεν επιστρεφονταν

τοσα δωματια που ειχε το σπιτι

καθε μερα αλλο ηταν το σπιτι

εγω στο καθε σπιτι

εγω χωρις δωματιο ποτε δε βρεθηκα

κι ειναι σαν ψεμμα το αορατο τριχωμα του ζωντανου

κραυγες του λυκου οσο πεφτει το σουρουπωμα

κι εχουμε παει τοσα χρονια μετα, τωρα στο χθες, ποσο μετα

επιστρατευτηκαν ολα τα κομματα

μπας και γυριζει το γραναζι

οι λεξεις που μενουν στα κομματα εξοριζονται στην ευθυνη της ροης, τα ρω που γεμιζουν τα κενα, τα ροπτρα που κρατουν οι απαντησεις, τα χερουλια για να πιαστει ο αναπηρος, που ακομα δεν βρεθηκε ενας ορος να τον αποκαλεσουμε δίχως τη λυπηση μας

στο δανεικο δωματιο, εναν μυλο του καφε να σκουριαζει σαν μοντελο για πινακα. αφησα μεσα τα πρωτα μου βοτσαλα κι ηταν ολολευκα και τα χα ριξει μεσα

ποιος να πιει καφε και σε ποιο τασι και πως να μην μεινεις εκθαμβος οταν βλεπεις μετα μια κρεβατοκαμαρα λιγο γκρι

τωρα που περασαν τα χρονια κι εισαι στο τωρινο σου σπιτι

μεταναστης του εαυτου σου δηλαδη

στο ιδιο σπιτι

στο πρωην γραφειο που εγινε εξομολογητηριο κι υστερα τηλεφωνικο κεντρο κι υστερα πηγα εγω να κοιμηθω κι ειχαν οι τοιχοι τα σημαδια απο τα ποδια που στερεωθηκαν ψηλα, για να κυκλοφορησει καλυτερα το αιμα

τοσες κλωστες γιατι επρεπε να παιρνω μαζι μου τη βαλιτσα

κι ειχα δωματιο παντοτε και δε χρειαζοτανε να ραψω την ουρα μου σε καποια ακρη του

εδεσα στην ουρα μου το νημα και πηγαινα

περιπλεχτηκε κι οποιος ακολουθησε μ’ εχασε

πρεπει να με βρει στο τωρα που πατω

εκει που δεν επρολαβε η κλωστη να συρθει

και να μεινει εκει, μετακινουμενος με την οπισθεν, να με βλεπει να τον βλεπω

οπως τοτε στην αποστολου παυλου

παντου οι αγιοι που υποκλινονται και δεν ειναι ευκολο κανεις να αρνηθει τον δρομο

πρεπει να ειναι λιγο πιο μπρος αλλα να πηγαινει με την οπισθεν, μη μπλεχτουν τα λογια με τα νηματα που στρωνονται πεπλο απο πισω, μην τα πατησει η απροσεξια της ισορροπιας, οσο παιζουμε τους γλαρους στις ραγες της νεας ιωνιας

ποιο ειναι το σπιτι

ουτε καν εγω

κι εγω κι εσυ βρεθηκαμε να γινουμε βορα

σπορια στο βορια

αν δεν ειμαστε εδω για να προσφερθουμε στο αγνωστο

τιποτε δε μενει

και στο μετα; κινουμαι λιγο προσεχτικα, ελαφρια κι απατητα

δεν ειμαι σιγουρη οτι υπαρχω ακομη

Advertisements

2 Σχόλια

  1. νομιζω πως περπαταω στη παραλια και προσεκτικα μαζευω, κοχυλια, βοτσαλα, γυαλια φαγωμενα απο τη θαλασσα και κομματακια ξυλο και καπακια απο μπιρες. κατι ξερα φυκια που τι ωραιο σχημα εχουν. ολα πανεμορφα μαζι εκει μεσα στην αμμο, η μια ιστορια διπλα στην αλλη. το ενα χρωμα διπλα στο αλλο υλικο. οχι ενα παζλ. ενα ντομινο. ναι ενα ντομινο σκεψεων και εικονων ,μιστουνου αυτο νοιωθω οταν σε διαβαζω


  2. να κερασω μια λεμοναδα με δυοσμο, mondouble; ταιριαζει πολυ πλαι στην αμμο



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: