h1

Με τα μάτια κλειστά

Φεβρουαρίου 10, 2010

Τέτοια βροχερή μέρα.

Ο Ψηλός λογαριάζει δευτερόλεπτα μετά τις αστραπές.

Η Χριστίνα εξελληνίζεται σταδιακά.

Εγώ ζηλεύω τα λακκάκια στα μάγουλα.

Η γιαγιά μαγειρεύει.

Η μαμά κάτι λέει.

Ο παππούς ο πεθαμένος είναι αφήγηση.

Ο παππούς ακούει την κατσίκα.

Η κατσίκα θέλει έναν τράγο ή την παρουσία των οικείων;

Κανείς δεν έμαθε εκείνο το απόγευμα που βγήκε ήλιος

κι έβρεχε..

Και;

Ποια, λοιπόν, η σημασία;

Ο εγγονός παρατηρεί τα μυρμήγκια.

Τα ξαδέρφια μας δείχνουν τις καινούργιες συλλογές.

Η φιλοξενούμενη υποτίθεται ότι ντρέπεται.

Ο παπάς θέλει επειγόντως να ρευτεί.

Ο μπαμπάς κοροϊδεύει τα βλάχικα.

Η γειτόνισσα όλο αστειεύεται.

325 εκατομμύρια έτη φωτός κι ετούτη η αστραπή.

Και;

Πού ακριβώς να καταλήξουμε και τι ακριβώς

να πούμε;

Η γάτα πλένεται.

Ο σκύλος παρακαλεί.

Τ’ αυγά του φιδιού φωλιάζουνε.

Το στοιχειό κοιμήθηκε.

Τα θεμέλια λούφαξαν.

Το χώμα καθορίστηκε εκ νέου

και αυτό.

Ο περαστικός σκυφτός.

Η παναγιά μας κόκκινη.

Τα δέντρα μας αόρατα

απ’ τις αναλαμπές.

Και;

Τι με τούτη τη βροχή, τέλος πάντων;

Παραμερίστε και κοπιάστε.

Ξυπνώ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: