h1

Έλα

Απρίλιος 20, 2010

Δεν μυρίζει καμιά βουκολική στιγμή, είναι τα λάστιχα πάνω στο χώμα, η κόρνα προειδοποίησης στην στροφή του μονόδρομου. Είναι το φίδι που πήγε να περάσει απέναντι, στοπ φωνάζει ο νιόφερτος θαλασσινός: πηδάει απ’ την κινούμενη καρότσα και το πνίγει.  Είναι το χαρμάνι του τσιμέντου για τα τότε θεμέλια, η πίκρα της καρυδιάς που μαυρίζει την είσοδο Οκτώβρη μήνα. Δεν πρόκειται ν’ ακούσεις το γουρούνι που σκούζει, στ’ ορκίζομαι. Πλαστικά κυπελάκια σαββάτο μεσημέρι μαζί με το κομπόδεμα της λαϊκής στο πλάι, εκτοπίζεται η καρδιά του καρπουζιού, το ψωμί το βρεγμένο με την ζάχαρη, μόνο για το σάββατο, που άι στο διάτανο ιδρώσαμε κι αξίζει. Δεν ακούς, γιατί κοιμάσαι, να προλάβεις το ξημέρωμα που έρχεται πολύ πριν μας λαλήσει ο πετεινός, που θα τον σφάξουμε και δεν ξέρουμε για κρασάτο κοκκινιστό, μόνο τον πλένουμε με ξύδι. Δεν οσμίζεσαι λεβάντα. Θειάφια κρυσταλλίζουνε σαν θάλασσα στο ραγισμένο καφέ, που διψάει και έμαθε να το ποτίζουνε τακτικά. Δεν έχει γλαφυρά τραγούδια. Όσο ξεδιαλέγουμε με  σωστές κινήσεις τον  καρπό, όσο μαθαίνουμε την καταλληλότητα του χρώματος, τις ενδείξεις της φλούδας, τον τρόπο να τρώμε το αχλάδι, να το μαγειρεύουμε, να το θέσουμε ως στοιχείο σε μια σύνθεση λιτή ή μη, ας μην σου τάξω κι άλλα.  Δεν έχει καλαματιανά, ούτε συρτούς, μονάχα λαθραία φωνήεντα στις βουβές καταλήξεις. Μια διάρκεια στον χαιρετισμό, στην κλίση, μια καμπύλη στην ονομαστική. Η κλητική αποδομείται, λόγω κεκτημένης βραδύτητας: περιμένουμε όσο να κάψει ο φούρνος.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: