h1

Στο παγκάκι

Αύγουστος 20, 2010

Είμαστε δω και κοιτάμε τη θάλασσα, με λίγες πατάτες απ’ το φαστφουντάδικο να ταϊσουμε τους γλάρους. Πεντ΄ έξι κορίτσια του γυμνασίου ή οι χιλιάδες φαντάροι που αθροίστηκαν, στο ίδιο εδώλιο του ορίζοντα.

Ο ήλιος απλώνεται στους παφλασμούς ή συμμαζεύεται στην ευθεία που μας πάει στον εαυτό του και μικρή η σημασία του φωτός του για μας. Μας νοιάζει μόνο το καθρέφτισμα και πώς συμπεριφέρονται οι ακτίνες του, πρωί ή απόγευμα ή μεσημέρι σκαστοί απ’ τις μελέτες της αγοράς.

Είμαστε με τα σώματα στην ορθή τους γωνία, εγώ καθιστός, εσύ με προσκέφαλο τα πόδια μου, εγώ άρρωστη που κρύβω τις κράμπες του στομαχιού μες στα φιλιά κι εσύ περιθάλπεσαι μες στις χούφτες μου, μια παράξενη διελκυστίνδα.

Βλέπουμε μες στο τόξο της οπτικής πάλι μια θάλασσα και στην άκρη δεξιά ένα ζευγάρι αγκαλιάζεται νεώτατο μες στο μπλε του καλοκαιριού, παθιάζεται με την φυσικότητα της μίξης, στόμα με στόμα. Και στην άλλη μεριά ο αντίποδας του χρόνου ογκώδης και τόσο κοντινός, μ΄εκείνον να επιπλέει κι εκείνη σιμά του που επίσης επιπλέει κι όμως νομίζουμε πως τα γκρίζα τους μαλλιά ανήκουν στους αγίους αυτής της διαπίστωσης, νομίζουμε πως βγήκαν από την εξιστόρηση της αφοσίωσης, σ’ ένα παγκάκι κι αυτοί, μα βυθισμένο στο νερό και δεν τους φαίνεται πως για όλο τούτο ευθύνεται η άνωση και αιωρούνται καβάλα στην αρμύρα. Είναι τόσο ακίνητοι στα χείλη του λιμανιού τους, τόσο ακίνητοι. Λες πως να την η διαφορά, να μία ένδειξη για την ύπαρξη του χρόνου. Λες, κοίτα εκείνους μες στην αφετηρία τους και κοίτα τους άλλους στο σύγχρονο παρελθόν τους, τι να είναι προτιμότερο και ποιο μυρίζει γιασεμί και ποιο μυρίζει αγιόκλημα; Λέμε στο τέλος να μείνουμε νέοι και να γεράσουμε τελικά, για να ρθούμε ένα απόγευμα στην κοινή μας κολύμβηση.

Ήρθαμε κι άλλες φορές και το βρήκαμε πιασμένο από τον Λάκη και τον Ρεξ, την αδέσποτη κοιμωμένη. Είπαμε να μην τους ξυπνήσουμε, να μην τους διώξουμε, να μην τους ζωγραφίσουμε τα κούτελα με ρυτίδες και τα ματόκλαδα με πράσινη μπογιά. Δεν τολμήσαμε να βάλουμε ημερομηνία για τότε που καθίσαμε και για πρώτη φορά ξεχαστήκαμε πως ήρθαμε για μια μπάλα φυστίκι κι εσύ σοκολάτα-βανίλια. Περπατήσαμε ως ν’ αδειάσει ο τόπος κι ως να καταθέσουν οι παρέες τους αρμούς των διαλόγων τους, ως να σβήσουν όλα τα φανάρια της πλατείας.

Η παραλία μυρίζει καλαμπόκι που ψήνεται, ποπ κορν που καταφτάνει με τυμπανοκρουσίες. Επιθυμίες απλώνονται και στάζουν τα ψίχουλα τα δάκρυα των εξομολογήσεων τις στάχτες της αγρυπνίας. Κάτω απ’ τις καρφωμένες τάβλες του τα σκουπίδια των γεγονότων, ένα κύπελλο, μια βρεγμένη σακούλα ακούγεται σαν κύμα.

Περπατάμε και το βράδυ συνέρχεται, περπατάμε και περιμένουμε την ευκαιρία. Γιαγιάδες επιτέλους με τα εγγονάκια τους, μωρά στα σπάργανα της νύχτας και τα καμώματα της φωνής, ταχταρίζουν μια κοκκόνα. Κραιπάλες γαστριμαργικές, σόδες που εξατμίζονται, στην ταβέρνα παίζουν τη μπάλλα κι από δω εμείς δε βλέπουμε το σκορ, δεν έχουμε θέση βολική, δε μας έτυχε καρέκλα στην απαιτούμενη γωνία. Πλανόδιοι πουλάνε τα λόγια τους και μπιχλιμπίδια της στιγμής για τα κορίτσια που γυαλίζουνε και ζουζουνίζουν στο περίπτερο της γειτονιάς. Περπατάμε και προσευχόμαστε να καταφτάσει η νύστα του μαγαζάτορα και να κλείσει τα ρολά. Πάνω κάτω μέχρι τα σπίτια να νυχτώσουν τους προβολείς των αυλών, κάνουμε τόπο στην δική τους ραθυμία.

Τώρα προλάβαμε να σταθούμε ξανά σε μια παύση της προβλήτας. Παγκάκι πράσινο και ξύλινο και συχνά τσιμεντένιο και πέτρινο, μπορντώ με μαύρο σκελετό χιλιοβαμμένο σε στρώματα.

Ένα παγκάκι έχει ο κόσμος και στεριώνει σε αόριστο ενεστώτα.

Advertisements

5 Σχόλια

  1. Λειώνει παγωτά,είναι σαν ψυχές τώρα το καλοκαίρι


  2. Θέλω να σχολιάσω και δεν βρίσκω τι να πω…


  3. keropterus, πέφτουν σταγόνες και το παγκάκι ξαλαφρώνει και πετά


  4. θεώρημα, κάθισε κι εσύ μαζί, τα λόγια σου στη θάλασσα. Κι είναι καλύτερο αυτό, νομίζω


    • Ed,I think yo7&8#21u;re right. It’s the standard office code of conduct in Singapore: even if you are not busy, look busy (which in this case translates to even if you don’t know what to do, do something).



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: