h1

Σάββατο των Απόκρεω

Μαρτίου 5, 2011

Προτιμώ να βάλω μόνο τον τίτλο. Τούτο το κείμενο περιμένει τον συγγραφέα του, έχει στη διάθεσή του πέντε σελίδες κι απαιτεί να γραφτεί με 007 μαρκαδόρο.

Ο συγγραφέας, έχει ήδη δηλώσει πως συμφωνεί με τον αριθμό των λέξεων, θα προτιμούσε όμως μαύρο στιλό 0,5. Πρόκειται για τεράστια διαφορά κι ακόμη δεν έχει προκύψει συμβιβασμός, ώς εκ τούτου έκαστος παραμένει στις ανακοινώσεις του, ενίοτε και με πανό αναρτημένο.

Κάπου στη μέση ο Ρεξ πηγαινοέρχεται και γαυγίζει στις μολότοφ και λυσσάει με τα δακρυγόνα. Πού και πού κοιμάται στην Αμαλίας και κανείς δεν ξέρει πώς επιβιώνει κι αν υπάρχει ακόμα.

Εγώ τον είδα στην πλατεία του, στο δικό του περίπτερο να μυρίζει άδειες Mars, τώρα που κοντοζυγώνει η νηστεία και ξεσαλώνουν τα παπαδοπαίδια.

Και πώς άλλαξε έτσι ο κόσμος, σκέφτεται ο Ρεξ, πώς πέρασε έτσι ένας χρόνος και το ψυγείο της κόκα – κόλα γουργουρίζει ξεφυσώντας χαρτοπόλεμο.

Τα μωρά τον ζαλίζουνε. Τον πειράζουν μες στα μάτια με τις σερπαντίνες και τις γυάλινες φωνές, οι εξατμίσεις, ευτυχώς, υποβαθμίζονται στο ρόλο του ισοκράτη.

Οι σκόνες αναμειγνύονται κι οι νοικοκυρές τινάζουν τα χαλιά του πάρτυ, ρουθούνια μου σφραγιστείτε, μην ακούτε τα τύμπανα των αφορισμών, την κατάρα για το πετούμενο στον κάλαθο των αχρήστων.

Μην με κοιτάτε κι επιτέλους μη με φωτογραφίζετε, αφήστε με να δω.

Φέιγ-βολάν, θέλω να μάθω γαλλικά, χιλιάδες παπούτσια ανά δυο και λιωμένα νεράντζια, κιμωλία και περιγράμματα περιοχών, οδός Ιωαννίνων.

Μη μου μιλάτε, αν έχω πλατεία στη διάθεσή μου δεν σημαίνει πως είμαι διαθέσιμος.

Τα χάδια και τα λόγια σας δεν είναι εύκολο να κληρονομηθούν.

Νομίζω, πως πάψανε τα πυρά, είπε στο τέλος ο Ρεξ,  βάζει μια παύλα στις συρράξεις των εγωισμών.

Εδώ, το κείμενο παίρνει τον λόγο και λέει πως ότιδήποτε εκφράσει δίχως τον συγγραφέα του να καταχωρηθεί στα πρακτικά και να μην χρησιμοποιηθεί ποτέ ως μέρος του συνόλου.

Ο Ρεξ στρογγυλοκάθεται. Δεν περιμένει απολύτως τίποτε στον λόφο του Κολωνού.

Οι υπόλοιποι ετοιμάζουμε τα κάρβουνα των συμπερασμάτων, περπατάμε πάνω τους φορώντας κουδούνες, αναβάλλουμε για λίγο την ετυμηγορία του κοινού.

Advertisements

One comment

  1. πονάνε τα δόντια μου
    γυρεύω τον σκύλο μου
    τα σκυλιά με μυρίζουν
    ατσάλινος όλος επιθυμία
    στη δίνη της γαλήνης
    στους ουρανούς γυρνάει
    ο άντρας μου πεινάει
    πεινώ



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: