h1

Νέα Ελβετία – Σύνταγμα

Ιανουαρίου 24, 2015

Δεν μπορώ να ξεφύγω από την συνήθεια των ανθρώπων,που όταν στέκονται στη στάση κοιτούν με επιμονή προς τα ‘κει που θα φανεί το λεωφορείο. Έχω το άγχος του πολίτη που δεν ξέρει κάθε πότε έχει δρομολόγιο, θα ήταν περιττό κιόλας να το μάθει αφού, έτσι κι αλλιώς, ποτέ δεν τηρούνται τα ωραρια σε αυτόν τον τόπο. Έχω την αγωνία πως, μέσα στα πενήντα πέντε λεπτά που θα χρειαστεί να περιμένω, θα με πάρει ο ύπνος και δεν θα προλάβω να σταματήσω τον οδηγό. Έχει κι αυτός τα δικά του προβλήματα, σιγά μη σκεφτεί να κάνει στάση, να κατεβεί να με ξυπνήσει και να με ρωτήσει αν ενδιαφέρομαι για την συγκεκριμένη διαδρομή.

Οπότε, πρέπει να έχω τον νου μου, περνάνε όλα χωρίς να το καταλάβεις και είναι κι εκείνες οι νταλίκες. Τα κινούμενα βουνά από φορτία, προμήθειες κι αποστολές, αφανίζουν ό,τι κι αν τις ακολουθεί και στερούν από το οπτικό σου πεδίο τον ορίζοντα της λεωφόρου.


Έχω το άγχος των πιθανοτήτων, των ατυχών συμπτώσεων. Για μια καλημέρα παραπάνω το τρόλλεϋ το χάνω, για μερικά δευτερόλεπτα θα είχα ανεβεί και θα καθόμουν στην θέση μου, θα πήγαινα εκεί που ήθελα ή έπρεπε. Εκεί που με χρειάζονται θα φτάσω δυο ώρες αργότερα, μια για την αναμονή και άλλη μια για την απόσταση. Γράφω αρκετά βιαστικά τώρα, γνωρίζω πως έχω φορτωθεί πολλά «πώς» και «και» και «πού» και όλα αυτά τα τιτιβίσματα της ταχύτητας, κεκεδίσματα ενός πληγωμένου εγωισμού, ανίκανου να εκφραστεί χωρίς αυτά τα δεκανίκια. Με πετάει λίγο έξω, με αφαιρεί από την προσπάθεια της αφαίρεσης, της επαναδιατύπωσης.

Δεν μπορώ να ξεφύγω από την γοητεία του καταστρώματος. Μου αρέσει να κοιμάμαι εκεί. Να κάνω μια και να βλέπω ουρανό, να βρεθώ από τους πρώτους απέναντι από την φουρτούνα.

Δεν μπορώ να ξεφύγω από τις διηγήσεις. Ούτε των ναυτικών προγόνων ούτε των βλαχων προπατόρων, από όλους αυτούς που μου έπιασαν το πηγούνι και σταθεροποίησαν το βλέμμα μου σε μια εποχή περασμένη, που δεν θα ξαναρθεί.

Ούτε από τα κρυφά μπαρ μπορώ να γλιτώσω. Με ελκύουν, το ότι είναι φυλαγμένα τα νώτα τους με γεμίζει αυτοπεποίθηση. Το ότι μπορώ από εκεί μέσα να βλέπω τον κόσμο, χωρίς να είμαι ορατή.

Advertisements

2 Σχόλια

  1. «που μου έπιασαν το πηγούνι και σταθεροποίησαν το βλέμμα μου σε μια εποχή περασμένη, που δεν θα ξαναρθεί» …δεθα μπορουσαν να εκαναν καλυτερη κινηση


    • καλησπέρα, mondouble, χαίρομαι που σε βρίσκω εδώ



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: