h1

Μια καλοκαιρινή διαπίστωση

Οκτώβριος 11, 2015

Αφού δεν πήγα φέτος στην θάλασσα, αγόρασα ένα τετράδιο με εξώφυλλο βαθύ μπλε, έχει όμως φως αυτό το μπλε κι ας είναι από νερά που έχουν τουλάχιστον δέκα μέτρα βάθος.

Είναι το φως του καθαρού χρώματος, χωρίς άσπρο ή μαύρο μέσα στο μείγμα της αποχρώσεώς του. Ίσως επειδή το μουρμουρητό του κλιματιστικού μου ακούγεται σαν τις γεννήτριες του πανηγυριού και τώρα ακριβώς αναρωτιέμαι με τι φώτα γιόρταζαν οι άνθρωποι πριν έρθει ο ηλεκτρισμός. Μόλις τώρα θυμήθηκα ότι γνωρίζω μια από τις πολλές απαντήσεις, τα περισσότερα πανηγύρια κάποτε ήταν πρωινά. Στο φως της ημέρας οι ακρότητες ξεθωριαζαν, υπό το φως του ήλιου οι αμαρτίες, οι υπερβολές, η χορευτική δεινότητα και το μεθύσι αποκτούσαν μια ειλικρίνεια. Η ευκρίνεια των πραγμάτων αθώωνε τις αλλιώτικες συμπεριφορές, που τελικώς επαναλαμβάνονταν σε κάθε ξέδωμα, ώστε γίνονταν κανονικές κι αναμενόμενες.

Όμως, δεν θέλω άλλο να μιλήσω στον αόριστο, τώρα θέλω να μιλήσω στον ενεστώτα, διότι είναι Αύγουστος στην Αθήνα και όλοι λείπουν. Τα μισά μαγαζιά κλειστά, το μουσείο Μπενακη επί της οδού Πειραιώς κλειστό, τα δύο τρίτα των υπαλλήλων σε υπηρεσίες και τράπεζες αδειούχοι, τα δρομολόγια του μετρό κάθε τέταρτο, τα τζιτζίκια εδώ και τώρα δεν ενδιαφέρουν κανέναν.

Ούτε κι εμένα, το λέω και ντρέπομαι, θέλω να μείνω μέσα στην θάλασσα και να ακούω μόνο το νερό που μπαινοβγαίνει στα αυτιά μου. Η φωνή μου είναι τώρα πιο στοργική, τα φωνήεντα είναι κύπελλα κρυστάλλινα και ο αέρας αλέθει μέσα τους το αλάτι της χρονιάς του. Τα σύμφωνα, οι μηχανικοί, οι ναυπηγοί, οι κάστορες των λέξεων σφυράνε, χτυπάνε και καρφώνουν, μετρανε και καλαφατίζουν, ανακατεύουν την πίσσα και σώνονται πάντα άμα στην τρικυμία κοντέψουν να πνιγούν. Τα σύμφωνα εδώ μέσα είναι απαραίτητα, όταν ο βυθός αποκαλύπτει οδούς, κτήρια, πινακίδες και αξιοθέατα. Κατοίκους, επισκέπτες και εμπόρους, πολιτικούς, μωρά με τις μαμάδες τους, χλωρίδα, πανίδα και κλίμα τροπικό. Οι ξεναγοί καθοδηγούν τους τουριστες στην Ακρόπολη, πιο κάτω μαζεμένο πλήθος σε προεκλογική συγκέντρωση. Ευθεία επάνω είναι ο λόφος του Στρέφη, μια κοπέλα ανηφορίζει και αιφνιδιάζεται από έναν μαστουρωμένο και φαφούτη καρχαρία. Κάνει μεταβολή και τρέχει να τον αποφύγει.

– Ε, κοπελιά. Εκείνη γυρίζει και τον κοιτά, κοντοστέκεται. Είσαι με τα λογικά σου; Την ρωτάει δείχνοντας το κεφάλι του και κάνοντας κουπεπέ. Γιατί τρέχεις;
– Τρόμαξα, γι ‘ αυτό.
– Και γιατί τρόμαξες;
– Νόμισα πως ήθελες κάτι.
– Σαν τι να θέλω; Ρωτάει πάλι εκείνος, που τώρα πια την έχει πλησιάσει.
– Ξέρω γω, κάτι.
– Και πού θέλεις να πας; Από εδώ, και δείχνει τον δρόμο που η κοπέλα είχε πάρει εξαρχής, ή από εκεί; Και δείχνει τον δρόμο διαφυγής της.
– Από εδώ, του λέει αυτή.
– Ορίστε. Και της κάνει χώρο να περάσει.

Αυτή λέει Ευχαριστώ, αυτός λέει Παρακαλώ, απομακρύνονται και ένα και δύο και τρία σκαλιά, στο τέταρτο σταματάει, Συγγνώμη, του φωνάζει. Εκείνος σηκώνει τους ώμους του, γέρνει το πτερύγιο της ράχης του, όπως όταν κάποιος λέει «Αυτά έχει η ζωή «.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: